ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

«Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη […]» ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ, «Κωλοέλληνες» «Κάναμε ρουσφέτια, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία», ομολόγησε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στον Αλέξη Παπαχελά (βλ. Αλ. Παπαχελάς, «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με δικά του λόγια», Παπαδόπουλος, 2017, σ. 45).

«Μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου» κατά Βιζυηνό. Μπορεί να ακούγεται λίγο υπερβολικό, όμως σας ζητώ να με πιστέψετε. Κάπως έτσι αισθάνομαι με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ποιος συντηρεί την πελατειακή κουλτούρα; Αυτός που ζητάει το ρουσφέτι ή αυτός που το εκπληρώνει; Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Το μόνο βέβαιο είναι ότι το σύστημα επιζεί επειδή λειτουργεί. Επειδή ικανοποιεί τους δέκτες και τους λήπτες.

Είναι κομμάτι προσβλητική η φιλολογία περί των «διαχρονικών παθογενειών του κράτους». Προσβλητική, με αναφορά όσα ζήσαμε, όσα υποστήκαμε, όσα υποφέραμε, διότι δεν έχει περάσει ούτε μία δεκαετία από τότε που βγήκαμε από τα μνημόνια.

Στον ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνο Καραμανλή αποδίδεται η φράση «η πολιτική δεν είναι επάγγελμα, είναι αποστολή». Οσοι αντιλαμβάνονται κάπως έτσι την παρουσία τους στη δημόσια ζωή δεν χρειάζεται να το διακηρύττουν – προκύπτει από τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται.

Το μεγαλοδευτεριάτικο τηλεοπτικό διάγγελμα του πρωθυπουργού δεν ήταν βέβαια ο καλύτερος τρόπος για να θέσει για πρώτη φορά στον δημόσιο διάλογο ένα από τα πιο στασιαζόμενα ζητήματα της σύγχρονης δημοκρατίας: το ασυμβίβαστο της ιδιότητας του υπουργού και του βουλευτή.