ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΠΟΥΤΙΝ

Ο Τσίπρας είναι αυτό που του συνέβη. Ο λόγος του να υπάρχει και να μιλάει είναι και θα είναι πάντα το ’15. Στη νέα εκδοχή του παρελθόντος του που αρνείται να παρέλθει –στη συνέντευξή του στη Monde– ο πρώην πρωθυπουργός λανσάρει μια νέα εκδοχή αυτοδικαίωσης: Δεν «του συνέβη» το αδιέξοδο. Το προκάλεσε ο ίδιος, ενεργητικά, ως «δραματοποίηση».

Στους στάβλους εκτροφής αλόγων ράτσας υπάρχει ίππος δυστυχής –teaser στην αγγλική– που ερεθίζει τη φοράδα και έπειτα τον αποσύρουν, ώστε ο καθαρόαιμος επιβήτωρ να εκτελέσει ταχύτατα και ακόπως τη γονιμοποιητική αποστολή του. Στην παρούσα συγκυρία το θέμα που κυριαρχεί είναι το Ουκρανικό. «Διεγέρτες» είναι οι Ευρωπαίοι.

Το γνωρίζουμε από την καθημερινή ζωή: δεν είναι εύκολο να υποστηρίζεις μια θέση και, ταυτοχρόνως, να είσαι αμερόληπτος. Μπορείς λ.χ. να πιστεύεις ότι ο τάδε συνάδελφός σου σε υποσκάπτει και, συγχρόνως, να τον εκτιμάς για τη δουλειά του; Λογικά μιλώντας, δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ των δύο. Γιατί, όμως, δυσκολευόμαστε να τα συνδυάσουμε;

Ηταν ένα εξαιρετικό μάθημα διαπραγματεύσεων στη διεθνή διπλωματία. Πριν από τη συνάντηση της Αλάσκας μεταξύ των προέδρων Τραμπ και Πούτιν, η εντύπωση που επικρατούσε ήταν ότι η Ρωσία θα διαπραγματευόταν την παραχώρηση κάποιων από τα εδάφη που είχε καταλάβει στην Ουκρανία, με αντάλλαγμα την αναγνώριση της ρωσικής κατοχής […]

Εδώ και πάνω από δύο χρόνια διεξάγονται δύο φονικοί πόλεμοι. Ο ένας ανάμεσα στο Ισραήλ και στη Χαμάς. Ο άλλος Ρωσίας εναντίον Ουκρανίας. Και στις δύο περιπτώσεις ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει αναλάβει μεσολαβητικές πρωτοβουλίες με στόχο να επιτύχει την παύση των εχθροπραξιών και την ειρήνη.