ΒΙΒΛΙΑ

Οσο δυνατή κι αν είναι από μόνη της η λέξη «κολοφώνες», όσο νοηματικά μεστή και περιεκτική κι αν εμφανίζεται στο εξώφυλλο του λευκώματος του Γιάννη Μαμάη, που κυκλοφόρησε στην εκπνοή του 2024, ο υπότιτλος καταφέρνει να κλέψει την παράσταση: «Η μνήμη της τελευταίας σελίδας».

Ο Πέτρος Μάρκαρης μιλάει στην «Κ» για τη «γέννηση» του αστυνόμου Χαρίτου.

«Θυμάστε τότε που νομίζαμε ότι η πολιτική ήταν βαρετή, ωραίες εποχές! Τώρα ανησυχώ για όλα, δεν ξέρω για ποιο πράγμα ν’ ανησυχήσω πρώτα. Είναι οι τράπεζες; Δεν νομίζω καν ότι φταίνε αυτές, οι εταιρείες, οι φίρμες, οι όμιλοι επιχειρήσεων, όλες οι ανώνυμες παγκοσμιοποιημένες επιχειρήσεις, όλοι αυτοί που μας αντιμετωπίζουν σαν αλγόριθμους…

Ανδρες και γυναίκες που δημιούργησαν και υπηρέτησαν το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς στη Γερμανία.

Ενας νοσηρός νοτιάς φυσάει στις σελίδες του νέου βιβλίου του Μιχάλη Μακρόπουλου.

Έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές από τον εκδοτικό οίκο Μελάνι, με τελευταία το «Amor» (Μελάνι, 2025).

Οι διεσπαρμένες αγάπες είναι η ύλη, το απτό, αυτό που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, αυτό που απομένει από εκείνους που αγαπάμε όταν πεθαίνουν.

Υπάρχουν λογοτεχνήματα που δεν γερνάνε ποτέ. Χρονοάντοχα, κρατάνε τους χυμούς τους άθικτους και περιμένουν τους αναγνώστες των κατοπινών γενεών, για να τους προσφέρουν την εικονοκλαστική οπτική τους, τη γλωσσική στρατηγική, την ηθική που υπεράσπισε η εγρήγορη καλλιτεχνική συνείδηση που τα έγραψε.