Κόκκοι θανάτου
Ενας νοσηρός νοτιάς φυσάει στις σελίδες του νέου βιβλίου του Μιχάλη Μακρόπουλου.
Ενας νοσηρός νοτιάς φυσάει στις σελίδες του νέου βιβλίου του Μιχάλη Μακρόπουλου.
Έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές από τον εκδοτικό οίκο Μελάνι, με τελευταία το «Amor» (Μελάνι, 2025).
Οι διεσπαρμένες αγάπες είναι η ύλη, το απτό, αυτό που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, αυτό που απομένει από εκείνους που αγαπάμε όταν πεθαίνουν.
Υπάρχουν λογοτεχνήματα που δεν γερνάνε ποτέ. Χρονοάντοχα, κρατάνε τους χυμούς τους άθικτους και περιμένουν τους αναγνώστες των κατοπινών γενεών, για να τους προσφέρουν την εικονοκλαστική οπτική τους, τη γλωσσική στρατηγική, την ηθική που υπεράσπισε η εγρήγορη καλλιτεχνική συνείδηση που τα έγραψε.
Οι πάντες σήμερα γράφουν και εκδίδουν την αυτοβιογραφία τους, θεωρούν όλοι ότι η ζωή τους αξίζει να γίνει κτήμα της ανθρωπότητος. Ούτε οι Ποντίφικες μπόρεσαν να αυτοεξαιρεθούν και ας δηλώνουν πως πιστεύουν και εκείνοι σε ό,τι έλεγε ο Απόστολος Παύλος για τον εαυτό του: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2:20).
Πέρυσι κυκλοφόρησαν 11.300 νέοι τίτλοι, με έμφαση στη μεταφρασμένη λογοτεχνία, στην ποίηση και στα παιδικά.
Για την Κυρία Νταλογουέι, που πριν από εκατό χρόνια βασάνισε τη Βιρτζίνια Γουλφ.
Η σχέση μητέρας – κόρης δείχνει, ήδη με τον πανάρχαιο μύθο Δήμητρας – Περσεφόνης, τη θεμελιώδη σημασία της για την ύπαρξή μας πάνω στη γη.
Εκτός από τα βιβλία που βλέπουμε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων ή που συζητούνται στον Τύπο και στα σόσιαλ, υπάρχουν και τα άλλα, τα αθέατα, αρκετά από τα οποία είναι πολύ σπουδαία.