Μου έκανε εντύπωση το προωθητικό υλικό που επέλεξε το Βρετανικό Μουσείο για να διαφημίσει είδη από το πωλητήριό του. Είχε επιλέξει μια φωτογραφία από ένα γραφείο εργασίας με ένα γυναικείο χέρι που κρατάει μια πένα μπροστά από ένα καθαρό και άγραφο ακόμη βιβλίο σημειώσεων ή ημερολόγιο και δίπλα σε μια κούπα καφέ.
Ανερχόμενες, ενδιαφέρουσες αλλά και θρυλικές λογοτεχνικές φωνές.
Είναι μία από τις πλέον ανερχόμενες φωνές της Λατινικής Αμερικής, με φανατικό κοινό και στην Ελλάδα. Περπατήσαμε μαζί της στο κέντρο της Αθήνας και γνωρίσαμε την αισιόδοξη γυναίκα από το Μεξικό που κρύβεται πίσω από τα «σκοτάδια» των βιβλίων της.
Το «Αμνοί και Λέοντες» (Τόπος, 2025) είναι το τρίτο του μυθιστόρημα.
Μια βόλτα στις αθηναϊκές συνοικίες όπου ρομαντικοί βιβλιοπώλες, που ξέρουν «ότι δεν θα πλουτίσουν», συνεχίζουν να παλεύουν με τον ανταγωνισμό και να ονειρεύονται βιβλιοφιλικές κοινότητες.
Με τον συγκλονιστικό τίτλο «Και να, σφυρίζουν του σκοτωμού τα τρένα του ναζισμού», ο Θανάσης Τριαρίδης υπογράφει μια ποιητική συλλογή με τη μορφή πυρακτωμένης καταγγελίας.
Ο Μορίς Ραβέλ (1875-1937) δεν ήταν και πολύ καλός πιανίστας. Σπάνια έπαιζε έργα του δημοσίως. Ωστόσο, λάτρευε το πιάνο· έβρισκε σε αυτό μια πλήρη χρωματική κλίμακα την οποία μπορούσε με μαεστρία να μεταφέρει στη συμφωνική ορχήστρα.
Ποιες είναι οι τρεις λέξεις που σας έρχονται στο μυαλό όταν σκέφτεστε την Ελλάδα; «Θάλασσα, ήλιος, ζεστός καιρός», η πρώτη επιλογή των Γερμανών. «Σουβλάκι, τζατζίκι, φέτα», η δεύτερη. Στην πέμπτη θέση είναι «Ιστορία – Πολιτισμός – Μυθολογία». Στην όγδοη, «Ακρόπολη, Αρχαία Ολυμπία, ναοί». Στην ένατη, «Κρίση, φτώχεια, χρεοκοπία».