ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Η θεατρικότητα που αντανακλά η σειρά των νεοκλασικών ερειπίων της οδού Κορίνης διαχέει μια αίσθηση σχεδόν ψευδαισθητική.

Με τα νέα του χρώματα, βαθιά ώχρα και τερακότα, ξεχώριζε από μακριά αυτό το αστικό παλάτσο της οδού Αχαρνών.

Υπάρχει μια αύρα αλλοκαιρινή σε πολλές πολυκατοικίες της Αθήνας, ένας αέρας από τα σπλάχνα του περασμένου αιώνα.

Στους πρόποδες του Λόφου των Νυμφών, με στέμμα το Αστεροσκοπείο, νιώθεις τον αέρα εκείνης της Αθήνας που μένει ασάλευτη στον χρόνο. Είναι το ανάγλυφο που κοιτά την Ακρόπολη και την Αθήνα «πιάτο».

Στα χρόνια της Κατοχής αυτή η πολυκατοικία την οποία σήμερα αντίκριζα, παρατημένη στα μισά μιας προβληματικής ανακαίνισης, κλειστή και μανταλωμένη, θα ήταν μια από τις καινούργιες εκείνες κατασκευές που έφερναν τη μοντέρνα ζωή στην πλατεία Αμερικής.

Η συνάντηση με ένα από τα πολύ παλιά σπίτια του Πειραιά γεννάει συναισθήματα οικειότητας, αν και δεν υπάρχει προϊστορία.

Η κλίμακα της πόλης είχε αλλάξει ή μήπως ήταν τα μάτια τα παιδικά που τα έβλεπαν όλα μεγάλα; Ολα του φαίνονταν πιο μικρά απ’ ό,τι τα θυμόταν. Αυτό εξιστορούσε με την επιστροφή του στην Αθήνα, έπειτα από συνεχή απουσία 12 ετών στη Νότια Αφρική και στο Ιράκ, ο αρχιτέκτων Βασίλης Σγούτας.