ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Μια επέτειος, εξ ορισμού, προκαλεί εκ των υστέρων κρίσεις και αξιολογήσεις. Η ίδια η έννοια της επετείου παραπέμπει στην αναδρομικότητα.

Για να είμαι ειλικρινής έχω πάψει εδώ και καιρό να ασχολούμαι με τις ιστορικές ζυμώσεις στους κόλπους της ελληνικής Αριστεράς. Ποιος μιλάει με ποιον, ποιος κάνει μούτρα σε ποιον, ποιος χωρίζει από ποιον, ποιος μετακομίζει πού. Λάθος μου, το ομολογώ. Διότι σκέφτομαι ότι μια παράταξη που έχει την ικανότητα να παράγει τόσα κόμματα και αποκόμματα […]

Λίγο η συνεχής δημοσκοπική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ –βρίσκεται πλέον μεταξύ 5% και 6,5%–, λίγο το εκτός τόπου και χρόνου συνέδριο του κόμματος –με τα φανελάκια, το κλειστό αιρ-κοντίσιον και την πρόταση ο βασικός μισθός να γίνει 3.500 ευρώ–, λίγο η τρικυμία Φάμελλου και των συν αυτώ με την πρόταση για τα Τέμπη […]

Τον Ιούνιο του 1947 ξεκινά η λειτουργία του στρατοπέδου της Μακρονήσου. Στο έρημο νησί απέναντι από το Λαύριο, συγκεντρώθηκαν έως το 1953 τουλάχιστον 60.000 κρατούμενοι, κατά μέγιστη πλειοψηφία άνδρες σε ηλικία στράτευσης, αλλά και γυναίκες, ενήλικοι, γέροντες, ανήλικα παιδιά.

Η φρίκη στη Γάζα και η μαζική εξολόθρευση αμάχων από τον ισραηλινό στρατό έχουν προκαλέσει –δικαιολογημένα– αγανάκτηση και παγκόσμια κατακραυγή. Η σφαγή της 7ης Οκτωβρίου από τη Χαμάς ήταν τυφλή, κτηνώδης και απολύτως καταδικαστέα.

Συμπαθέστατος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, συμπολίτης μου, λίγο-πολύ παρομοίασε τον Αλέξη Τσίπρα με τον Φέρεντς Πούσκας, έναν από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.