ΑΠΟΨΕΙΣ

Στο μυαλό του Τραμπ δεν υπάρχει η αίσθηση της συμμαχικής ευθύνης ή η ανάγκη εμπέδωσης εμπιστοσύνης με τους εταίρους των ΗΠΑ. Γι’ αυτόν, το ουκρανικό ζήτημα είναι σημαντικό κυρίως για λόγους εντυπώσεων, ώστε να λάβει τα εύσημα σε περίπτωση τερματισμού του πολέμου.

Ο βασικότερος στόχος της κυβέρνησης στην προσπάθειά της να ισχυροποιήσει τη θέση της –μετά μια περίοδο κάμψης και έντονης φθοράς– είναι να ανακτήσει τον έλεγχο της πολιτικής ατζέντας. Η δημόσια συζήτηση να επικεντρωθεί ξανά σε ζητήματα πολιτικής και ιδίως σε εκείνα που την ευνοούν.

Ενα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα και από τις τεράστιες αστοχίες της Μεταπολίτευσης είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα ξόδεψε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλισμούς χωρίς να καταφέρει να δημιουργήσει στοιχειώδη αμυντική βιομηχανία. Καταφέραμε όμως και το ακατόρθωτο.

Στην Καλαμάτα πριν από χρόνια –δεν θυμάμαι πότε, αλλά όχι αμνημόνευτα– είχε οργανωθεί μια συνάντηση Ελλήνων και Ισραηλινών συγγραφέων. Δεν θα αναφέρω ονόματα διότι είμαι βέβαιος ότι το αρχείο της μνήμης μου θα προδώσει πολλούς.

«Μιλώντας στους Εφέσιους, ένα μείγμα από Εβραίους και αλλοθρήσκους, ο απόστολος Παύλος, μας υπενθυμίζει ότι το δώρο του Θεού προς την Εκκλησία είναι η ποικιλομορφία της. Η διαφορετικότητα ανθρώπων και απόψεων χαρίζει στην Εκκλησία μας τη δύναμή της. Υπάρχει μια αμαρτία την οποία φοβάμαι περισσότερο από όλες τις άλλες: η βεβαιότητα.

Το τέλος του ρωσοουκρανικού πολέμου είναι προδιαγεγραμμένο πλέον, αν και η λύση που επεξεργάσθηκε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν προκαλεί αποτροπιασμό στους Ευρωπαίους συμμάχους της Ουάσιγκτον.

Στην Ελλάδα ζούμε και τίποτε δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση. Ούτε καν το γεγονός ότι το 2019 μια αριστερή κυβέρνηση με έντονο αντιεπιχειρηματικό πνεύμα άφησε 1,5 δισ. ληξιπρόθεσμα χρέη προς ιδιώτες, ενώ στα χρόνια τού κατά φαντασίαν «νεοφιλελευθερισμού» αυτά τα χρέη άρχισαν να διογκώνονται […]