Πεζοδρόμια και γήπεδα
Ο,τι και αν συμβαίνει στον κόσμο, όσο εξαπλώνονται η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια, ένα πράγμα παραμένει σταθερό στη χώρα μας: η αδυναμία των Ελλήνων να σεβαστούμε ο ένας τον άλλον.
Ο,τι και αν συμβαίνει στον κόσμο, όσο εξαπλώνονται η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια, ένα πράγμα παραμένει σταθερό στη χώρα μας: η αδυναμία των Ελλήνων να σεβαστούμε ο ένας τον άλλον.
Παρασκευή βράδυ στη Strandvägen, με θέα στον κόλπο της Στοκχόλμης, ο κόσμος πηγαινοέρχεται χαρούμενα. Σε ένα από τα πολλά εστιατόρια του δρόμου, όμως, μια παλιά μου φίλη, σήμερα διπλωμάτης της Σουηδίας σε μια από τις χώρες της Βαλτικής, αναδεύει το κρασί της με νευρικότητα καθώς εξομολογείται:
Η Ελλάδα, όπως και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διπλή πρόκληση: τη δημογραφική συρρίκνωση και την έλλειψη εργατικού δυναμικού σε νευραλγικούς τομείς της οικονομίας, όπως ο τουρισμός, η γεωργία και οι κατασκευές.
Δραστηριοποιούμαι στα περιβαλλοντικά πράγματα πάνω από τρεις δεκαετίες. Πάντα η 5η Ιουνίου –Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος– αποτελεί για μένα σημείο αναφοράς: μια αφορμή για απολογισμό, στοχασμό και κάλεσμα σε δράση.
Διαβάζοντας στην «Καθημερινή» για την αφηγηματική περιήγηση στη Δίκη των Εξι, που επιμελείται ο εξαίρετος Ηλίας Μαγκλίνης, η σκέψη μου πήγε ξανά στις συνέπειες αυτού του δραματικού περιστατικού της νεότερης ελληνικής Ιστορίας.
Εορτάζεται φέτος στον χριστιανικό κόσμο η επέτειος των 1.700 χρόνων από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας (το σημερινό Ιζνίκ της Τουρκίας).
Τι κοινό έχουν ένα drone, μια σημαία και το σενάριο μιας κινηματογραφικής σκηνής; Στην Ελλάδα του 2025, και τα τρία μπορούν να πυροδοτήσουν μια κρίση πολιτισμικού πανικού. Η κραυγή είναι μία και γνώριμη: «Η Ελλάς εάλω!».