ΑΠΟΨΕΙΣ

Ζήλεψα την αντίδραση του Γιώργου Καραμπελιά όταν σε μια συνάντηση στον «Ιανό» παρενέβη μια ολιγομελής, πλην όμως θορυβώδης, ομάδα «παρεμβατικών». Το θέμα της συνάντησης ήταν η «πολιτική τυμβωρυχία του δυστυχήματος των Τεμπών».

«Ας μην υπερβάλλουμε. Το πρόβλημα θα το λύσει η ζωή». Ο ειδήμων ήταν σίγουρος. Τις αξίες των ακινήτων, έλεγε, δεν χρειάζεται να τις διορθώσει η πολιτεία άνωθεν. Θα τις «διορθώσει» το δημογραφικό. Κάποια στιγμή στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, θα πάψει να υπάρχει υψηλή εσωτερική ζήτηση για νέες κατοικίες.

Εξω, στην πλατεία Τραφάλγκαρ, ζέστη, ήλιος και πλήθη από τουρίστες, μια μουσικός που τραγουδούσε Μπιτλς είχε το δικό της ακροατήριο. Ο συνήθης συνωστισμός ήταν ενισχυμένος από τις καιρικές συνθήκες, σπάνιες γι’ αυτήν την εποχή. Η National Portrait Gallery είχε το δικό της κοινό.

Η υποδοχή που επεφύλαξε στον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, καθώς και οι «ιδιαίτερα παραγωγικές» συνομιλίες που είχαν οι δύο ηγέτες στην εμβληματική Βίλα Ντόρια Παμφίλι, συνδύαζαν καλαισθησία και απλότητα, με την παραδοσιακή πολιτική δεξιότητα μιας χώρας μεσογειακής […]

Σε ό,τι αφορά το στεγαστικό, «χώροι υπάρχουν», που θα ισχυριζόταν και μια ψυχή. Αρκεί να σκεφτούμε διαφορετικά, «εκτός κουτιού» που λένε και οι Αμερικανοί. Αναφερόμαστε στους χώρους της υπόλοιπης Ελλάδας, για οικισμούς που μαραζώνουν και σπίτια που ρημάζουν επειδή δεν πατάει ψυχή.