Ο θρίαμβος της άγνοιας (ΙΙ)
Σε προηγούμενο κείμενό μου (8 Φεβρουαρίου) αναφέρθηκα στην τεράστια πίεση που ασκεί η ψηφιακή επανάσταση στη λειτουργία της δημοκρατίας. Δεν πρόκειται για νέο φαινόμενο.
Σε προηγούμενο κείμενό μου (8 Φεβρουαρίου) αναφέρθηκα στην τεράστια πίεση που ασκεί η ψηφιακή επανάσταση στη λειτουργία της δημοκρατίας. Δεν πρόκειται για νέο φαινόμενο.
Είναι μέγιστο αν και θλιβερό προνόμιο να ζει κανείς σήμερα, να διαπιστώνει από πρώτο χέρι πόσο απέτυχε η ανθρωπότητα στην προσπάθεια να κυβερνήσει εαυτήν.
Η τεχνητή νοημοσύνη (Τ.Ν.) παράγει ένα νέο ταχύτατο περιβάλλον μέσα στο οποίο ο ανθρώπινος νους καλείται να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του.
Υπάρχουν δύο όψεις για να δει κάποιος τις πρόσφατες εκλογές της Ουγγαρίας. Η μία είναι προφανώς θετική και έχει τρεις παραμέτρους. Η πρώτη αφορά την ίδια τη χώρα.
Μάλλον δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι αλλά δουλεύουμε πολύ περισσότερο απ’ όσο δουλεύαμε μέχρι πρότινος. Ανεπαισθήτως η τεχνολογία, κοντά στις τόσες πρόνοιές της, μας κατέστησε και διαρκώς (24/7) προσβάσιμους στις εργασιακές μας υποχρεώσεις.
Είναι δύσκολο να ανασύρεις τα παιδιά από τα βάθη των αυτοματοποιημένων κοινωνικών δικτύων όπου κολυμπούν χωρίς σωσίβιο, απολαμβάνοντας απαγορευμένους και μη καρπούς και καταναλώνοντας όγκους ακατάσχετης, ετερόκλητης, σαγηνευτικής και εθιστικής πληροφορίας.
Ενα ενδιαφέρον εφηβικό «trend» που χαρακτηρίζει κυρίως τα προφίλ αγοριών στα social media είναι το «θόλωμα» του προσώπου τους.