Τι νόημα έχουν οι πόλεμοι για την πατρότητα του μουσακά ή του ντολμά; Τι μπορεί να μας μάθει για τις εθνικές ταυτότητες η ιστορία ενός γλυκού; Η Ιλάι Ρομαίν Ορς, Τουρκάλα ανθρωπολόγος που ζει στην Αθήνα, αναλύει τα στερεότυπα του γαστροεθνικισμού.
Από την περυσινή άνοιξη είχε διαφανεί μια αυξητική τάση των διαρροών της Ν.Δ. προς τα δεξιά της.
Η επαναφορά Τραμπ στον Λευκό Οίκο και οι συχνά αλληλοαναιρούμενες κινήσεις του στην παγκόσμια σκακιέρα έχουν επιφέρει αποκλίσεις, αλλά δημιουργούν και την ανάγκη για συγκλίσεις.
Συνήθως χρειαζόμαστε μία δεκαετία για κάθε πρότζεκτ και περίπου 2 δισ. Οσο για το ρίσκο; Είναι σαν να κάνουμε εξόρυξη για πετρέλαιο, χωρίς να ξέρουμε τι θα βγει από το σημείο που τρυπάμε.
Ο Αρχιεπίσκοπος Σινά Δαμιανός αγωνιά για το μέλλον. Οι Βεδουίνοι τον φωνάζουν «αμπούνα ντοκτόρ».
Η αναφορά σε φιλίες στις διεθνείς σχέσεις έχει νόημα μόνο για προπόσεις σε επίσημα δείπνα. Αυτό έχει αποδείξει η παγκόσμια εμπειρία. Ακόμη και όταν πρόκειται για συμμάχους ή παραδοσιακά φιλικές χώρες δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι αυτό που προέχει για κάθε κράτος είναι το εθνικό του συμφέρον.
Είναι δύσκολο κανείς να το πιστέψει, όμως έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από εκείνο το περιπετειώδες καλοκαίρι του 2015. Δύσκολο, γιατί οι μνήμες από όσα αντιμετώπισε η χώρα, αλλά και όλοι μας, είναι σχετικά νωπές.
«Η δημιουργικότητα νοείται ως μια διαδικασία, η οποία οδηγεί σε κάποια μορφή δημιουργικής παραγωγής και χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία και αποτελεσματικότητα, ενώ μπορεί να συνδυάζει ιδέες και υλικά με νέους τρόπους…».