Παύλος Μαρινάκης: «Δεξιά ατζέντα» είναι η δική μας στρατηγική
Ο πρωθυπουργός σε καμία περίπτωση δεν αμφισβήτησε τις προθέσεις κανενός εκ των προκατόχων του – Δεν θα αλλάξει ο εκλογικός νόμος – Πληγώσαμε ένα μέρος της κοινωνίας.
Ο πρωθυπουργός σε καμία περίπτωση δεν αμφισβήτησε τις προθέσεις κανενός εκ των προκατόχων του – Δεν θα αλλάξει ο εκλογικός νόμος – Πληγώσαμε ένα μέρος της κοινωνίας.
Εσχάτως μαζεύονται μαύρα σύννεφα στον ουρανό της Ανατολικής Μεσογείου και κατ’ επέκταση της ελληνικής διπλωματίας. Το φθινόπωρο του 2025 θα είναι καθοριστικό.
Πριν από λίγες εβδομάδες δημοσιεύθηκε μια δημοσκόπηση αρκετά ενδεικτική του πολιτικού κλίματος που διαμορφώνεται. Στο ερώτημα εάν ο κόσμος συμφωνεί με την πολιτική της κυβέρνησης στο μεταναστευτικό, η αποδοχή ήταν στο 37%.
Μια εποχή που άφησε το στίγμα της στην ιστορία της εγχώριας παραγωγής αναβιώνει μέσα από το βιβλίο «Ταχύτητα και αγάπη, ο νέος εμπορικός κινηματογράφος της δεκαετίας του 1980».
Tο δημογραφικό αποτελεί μία μεγάλη απειλή –ίσως τη μεγαλύτερη– για το μέλλον της χώρας. Δεν είναι όμως ένα πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με επιδόματα, όσο γενναιόδωρα κι αν είναι. Η Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης έχασε δεκάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους, δυναμικούς και περιζήτητους για τα προσόντα τους.
Στη δουλειά μας τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από το να ξεφεύγεις μερικές φορές από την αθηναϊκή γυάλα του ξέφρενου κουτσομπολιού και του απύθμενου κυνισμού. Είναι, άλλωστε, μια γυάλα που με τα χρόνια γίνεται όλο και πιο τοξική, με τις πινελιές αισιοδοξίας ή εθνικής φιλοδοξίας να λιγοστεύουν επικίνδυνα.
Η Μεσαία Τάξη είναι ένα από τα τοτέμ της πολιτικής μας ζωής. Απαντες την προσκυνούν, θυσιάζουν ό,τι βρουν για να την εξευμενίσουν, επιδόματα, παροχές, κατανόηση και τρυφερότητα. Κανείς δεν θέλει να έχει απέναντί του τη Μεσαία Τάξη.
«Ρε, κοίτα τη χοντρή! Ρουφιέται!». Αυτή δεν είναι βέβαια μια φράση που ένας μέσος ενήλικας θα επέτρεπε στον εαυτό του – ιδίως αν ο στόχος της φράσης του ήταν παρών, σε ακτίνα που μπορούσε να εισπράξει την προσβολή.
Δεν μπορείς να απαντήσεις με σαφήνεια αν όσα λέει ή όσα έχει κάνει, τον καθιστούν τόσο ξεχωριστό. Αν η συγκίνηση που αναβλύζει παρακολουθώντας τον 82χρονο, σήμερα, Ελβετό οδοντίατρο Ζουλιέν Γκριβέλ οφείλεται στα λόγια ή στα έργα του. Εχει, όμως, σημασία;