Ενδιαφέρονται οι Παγκρατιώτες για το «Παλάς»;
Τα καθίσματα του χειμερινού κινηματογράφου ήταν άβολα, οι ταπετσαρίες φθαρμένες, η οροφή είχε υποστεί σοβαρή διάβρωση, η μυρωδιά της υγρασίας διάχυτη, οι συνθήκες προβολής στοιχειώδεις.
Τα καθίσματα του χειμερινού κινηματογράφου ήταν άβολα, οι ταπετσαρίες φθαρμένες, η οροφή είχε υποστεί σοβαρή διάβρωση, η μυρωδιά της υγρασίας διάχυτη, οι συνθήκες προβολής στοιχειώδεις.
Πριν από μία εβδομάδα, και συγκεκριμένα το περασμένο Σάββατο (14.6.2025), κορυφώθηκαν οι «εκδηλώσεις υπερηφάνειας» της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, Athens Pride 2025, με αποκορύφωμα την πολύχρωμη παρέλαση που γίνεται είκοσι χρόνια τώρα. Δεν φταίνε όσοι δεν το πήραν χαμπάρι, διότι φέτος υπήρξε σιωπή.
Συχνά, στον υπουργικό θώκο βρίσκονται πολιτικοί που έπαιξαν σωστά τα χαρτιά τους ή ανταμείφθηκαν για την κομματική τους πειθαρχία, χωρίς απαραίτητα να έχουν γνώση του αντικειμένου τους. Ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης δεν ανήκει στην παραπάνω κατηγορία. Εκτός από υπουργός, ο Γιώργος Φλωρίδης είναι και νομικός.
Παραδόξως, το «Μέγα λεξικόν όλης της ελληνικής γλώσσης» του Δ. Δημητράκου δεν έχει λήμμα «κλαρι(ν)τζής», ούτε και «κλαρινίστας» ή «κλαρινετίστας».
Διαβάζω σε σοβαρή εφημερίδα: «Η “δεύτερη πράξη” των πρώην». Ο υπότιτλος είναι χαρακτηριστικός: «Μεγάλη κινητικότητα επιδεικνύουν και οι τέσσερις πρώην πρωθυπουργοί που είχαν την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας από το 2004 έως το 2019 – Το rebranding Τσίπρα, οι ετοιμασίες για κόμμα Σαμαρά και οι παρεμβάσεις Καραμανλή και Παπανδρέου».
Λίγο η συνεχής δημοσκοπική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ –βρίσκεται πλέον μεταξύ 5% και 6,5%–, λίγο το εκτός τόπου και χρόνου συνέδριο του κόμματος –με τα φανελάκια, το κλειστό αιρ-κοντίσιον και την πρόταση ο βασικός μισθός να γίνει 3.500 ευρώ–, λίγο η τρικυμία Φάμελλου και των συν αυτώ με την πρόταση για τα Τέμπη […]
Και πάλι φέτος, οι κενές θέσεις εργασίας στον τουρισμό είναι γύρω στις 80.000, τα 2/3 στον ξενοδοχειακό κλάδο και το 1/3 στην εστίαση.
Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Αν δεχθούμε πως τα μνημόνια αποτέλεσαν μια ιστορική τομή, υπό την έννοια ότι διέκοψαν μια αδιατάρακτη πορεία από το 1974, οι συνέπειες αυτής της ιστορικής τομής δεν έχουν αρθεί ακόμη. Επιβιώνουν και εμφανίζονται ευκαιρίας δοθείσης.
Ο λήθαργος δεν είναι μόνο της καθ’ ημάς ελίτ πρόβλημα. Είναι και μια κατάσταση των αγορών, από τον κορεσμό τους από κέρδη και την ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν είναι ικανό να ανατρέψει την κούρσα των χάρτινων υπεραξιών: ένα 10ήμερο από την έναρξη της σύγκρουσης Ισραήλ – Ιράν, λες σε μια ιδιότυπη επίδειξη κυνισμού, τα διεθνή χρηματιστήρια έχουν ανακάμψει.