Κινείται για απόκτηση ελληνικού ΙΒΑΝ, ώστε να προσελκύσει περισσότερους εργοδότες.
Τα χρόνια στον «Ρήγα», η απογοήτευση της κυβερνώσας Αριστεράς, η παρακμή των ανθρωπιστικών επιστημών και το πανεπιστήμιο.
Η τραγωδία των Τεμπών έχει μείνει επί δυόμισι χρόνια χωρίς οριστικές απαντήσεις. Από ποιον όμως πρέπει να περιμένουμε αυτές τις απαντήσεις, αν όχι από τη Δικαιοσύνη; Υπάρχει άλλη θεσμική οδός για την αλήθεια εκτός από τη δίκη; Η ανάκριση έχει ολοκληρωθεί και, σύντομα, η υπόθεση μπορεί να οδηγηθεί στο ακροατήριο.
Είναι σημαντικό να γνωρίζεις και να καταλαβαίνεις ποιον έχεις απέναντί σου στις διεθνείς σχέσεις. Πώς σκέπτεται, πώς σε βλέπει και τι περιμένει από εσένα. Και πώς αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου. Στην περίπτωση του Ερντογάν, για παράδειγμα, η αλλαγή είναι τεράστια και καθορίζει απολύτως το πώς αντιμετωπίζει και εμάς.
«Δοξάστε με», έλεγε ο Μπούτιας και έδειχνε το σώμα του στον φακό. «Μπούτιας» ήταν το χαϊδευτικό του. Ο πλήρης, επίσημος τίτλος του ήταν «Μίστερ Εθνικά Πόδια». Το τηλεδικαστήριο που τον αποθέωσε του ξήλωσε μετά τα γαλόνια, υποβαθμίζοντάς τον σε «Μίστερ Μπούτια». Η φήμη του φαινόταν εφήμερη.
Η λέξη «αρρυθμία» θα ήταν πολύ άνευρη για να αποδώσει τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο. Πόλεμοι, αφανισμοί, πολιτικές κρίσεις, διαδηλώσεις, ένας κόσμος σε αναβρασμό.
Ηταν μία συνάντηση αλλιώτικη από οποιαδήποτε άλλη είχε, με ηγέτες της Ευρώπης, την Πέμπτη το απόγευμα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, αυτή με τον Τούρκο ομόλογό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ελειψαν παντελώς τα αστειάκια και οι κάποιοι καυστικοί –ενίοτε– υπαινιγμοί.
Στην αλήστου μνήμης Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) κυκλοφορούσε ένα ωραίο ανέκδοτο. «Μπαίνει κάποιος σε ένα κρεοπωλείο και ζητάει ένα κιλό πέστροφες. Εκπληκτος ο υπάλληλος αποκρίνεται: “Ξέρετε, εδώ είναι το κατάστημα που δεν έχει κρέας. Το μαγαζί που δεν έχει ψάρια είναι απέναντι”».