«Στη λογοτεχνία», είπε κάποτε ο Μάριο Βάργκας Λιόσα, ένας από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους της Λατινικής Αμερικής, «ο συγγραφέας δεν περιορίζεται από τα γεγονότα· μπορεί να χειραγωγήσει την πραγματικότητα χωρίς να προδίδει την ιστορική της ουσία».
Το μείζον θέμα της Αθήνας σήμερα είναι η προσέλκυση κατοίκων. Αναφέρομαι στις κεντρικές και στις παλιές, αστικές συνοικίες, αυτές που ορίζουν την ταυτότητα, τη συνείδηση και την προοπτική της πρωτεύουσας.
Διαπιστώνεται μια εμφανής ασυμμετρία στη μελέτη της κοινής γνώμης όσον αφορά τις γερμανοελληνικές σχέσεις.
Οι διαπιστώσεις που ακολουθούν προέρχονται από μια πρόσφατη συνέντευξη ενός διακεκριμένου αρχιτέκτονα, του Ανδρέα Κούρκουλα: «Η Αθήνα είναι άσχημη γιατί εμείς είμαστε άσχημοι, επειδή δεν είχαμε αστική παιδεία, οι κοινωνικές πιέσεις ήταν μεγάλες και τα στρώματα που την κατοίκησαν δεν είχαν εμπειρία κοινωνικής ζωής».
Πριν από μισό αιώνα, μια ομάδα πολιτικών, συνδικαλιστών και ερευνητών στη Σουηδία είχαν μια πρωτότυπη ιδέα: Γιατί να μη δοθεί το δικαίωμα και στους άνδρες να παίρνουν άδεια από τη δουλειά τους όταν γεννιέται το παιδί τους; Αφενός θα μοιράζονται καλύτερα τις ευθύνες με τη σύντροφό τους και αφετέρου θα δένονται με το μωρό.
Θυμίζουμε –η καταιγιστική αγριότητα της επικαιρότητας το επιβάλλει– ότι η άρση του επικοινωνιακού απορρήτου συνιστά εξαιρετικό μέτρο, του οποίου η ενεργοποίηση αποτελεί ιδιαιτέρως επεμβατικό περιορισμό στο απολύτως απαραβίαστο δικαίωμα που κατοχυρώνεται στο άρθρο 19 του εθνικού Συντάγματος και σε πληθώρα υπερεθνικών ρυθμίσεων.