Στην πόλη Λβιβ κοντά στα σύνορα με την Πολωνία έχει αυτές τις μέρες λογοτεχνικό φεστιβάλ. Γίνονται αναγνώσεις, συζητήσεις, υπάρχουν πάγκοι με στοίβες βιβλίων.
Η διασυνδεσιμότητα των όπλων και το ιδανικό μείγμα προηγμένων και φθηνών συστημάτων.
Η δική του Τζοκόντα, που ανεβαίνει στην ΕΛΣ, είναι μια άστεγη από τις φτωχογειτονιές της Βενετίας.
Κανένας πολιτικός σκοπός δεν μπορεί να δικαιολογήσει την οικειοποίηση ενός εθνικού μνημείου, με μόνιμες εγκαταστάσεις ή γκράφιτι. Εχει επιδειχθεί μεγάλη δημοκρατική ανοχή σε τέτοιες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Η διαμαρτυρία, όμως, κάποτε τελειώνει. Το μνημείο πρέπει να επανέλθει στον σκοπό της δημιουργίας του.
Προ μηνών στο Παρίσι συνελήφθη κάποιος ο οποίος είχε τη φαεινή ιδέα να ανάψει το τσιγάρο του στη φλόγα που καίει κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου. Το αντίστοιχο του δικού μας Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτου. Εκτοτε, τα πολιτικά πράγματα στη Γαλλία πάνε από το κακό στο χειρότερο. Σε αντίθεση με τα δικά μας πολιτικά […]
Η «εγκατάσταση» είχε αναπτυχθεί πολύ πριν από την απεργία πείνας. Οποιος περνούσε τις ήσυχες νύχτες του καλοκαιριού μπροστά από το μνημείο, γινόταν μάρτυρας αυτής της αλλόκοτης συμβίωσης: Μια δράκα ακτιβιστές, με κιθάρες, φαναράκια και πλαστικές καρέκλες, με σημαίες της Παλαιστίνης και μαντίλες, εκτελούσαν την τελετουργία τους απερίσπαστοι από το τουριστικό πλήθος που φωτογράφιζε λίγα μέτρα […]