Τώρα είναι η περίοδος του καλού τουρισμού, σκεφτόμουν καθώς το αεροπλάνο προσγειωνόταν στην Αθήνα μ’ ένα τσούρμο γερμανόφωνες οικογένειες γύρω μου.
Η νέα παράσταση της Μαρίνας Αμπράμοβιτς σε συνεργασία με τον χορογράφο Μπλενάρντ Αζιτζάι.
Προστατεύει τους κορεσμένους προορισμούς, δίνει έμφαση στις μη ανεπτυγμένες περιοχές.
Σπανίως το πολιτικό τοπίο έμοιαζε τόσο ασταθές όσο στις μέρες μας. Ακόμα και στα μέσα της περασμένης 10ετίας, όταν υπήρχαν οκτώ κόμματα στη Βουλή, το πολιτικό τοπίο έμοιαζε πιο σταθερό.
Στο δυστοπικό τοπίο της Μέσης Ανατολής διαφάνηκε μια αχτίδα αισιοδοξίας μετά τη συμφωνία Ισραήλ – Χαμάς για την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, η οποία σε αυτή τη φάση αποτελεί επίτευγμα, ωστόσο οι προοπτικές ειρήνευσης παραμένουν ισχνές.
Ο Τραμπ θα μας πάει έως την πόρτα, αλλά η Ευρώπη είναι αυτή που πρέπει να γυρίσει το κλειδί.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η Ελλάδα έχει γίνει πολύ φιλικότερη στο επιχειρείν και στις επενδύσεις σε σχέση με το παρελθόν. Ας μην έχουμε, όμως, αυταπάτες. Τα εμπόδια για όποιον Ελληνα ή ξένο αποφασίσει να επενδύσει είναι πολλά και τα γνωρίζουμε όλοι μας.