ΑΠΟΨΕΙΣ

Το τελευταίο διάστημα δημοσιεύτηκαν τρεις έρευνες για τη συμπεριφορά και τις σκέψεις των νέων που γεννήθηκαν λίγο πριν από τη νέα χιλιετία και αργότερα –η λεγόμενη Generation Z– με πολύτιμες πληροφορίες για το πώς αυτή η κρίσιμη ομάδα ανθρώπων σκέφτεται, πώς ενημερώνεται, πώς βλέπει τον κόσμο.

Σε μια πρωτεύουσα αναμένει κανείς να νιώσει την κατεύθυνση ενός έθνους, τη στάθμη των κρατικών υπηρεσιών, τον δυναμισμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, τον αυθορμητισμό της ελεύθερης ζωής.

Το σημερινό σκηνικό δείχνει ότι σε πολλές χώρες υπάρχει μια ισχυρή αιτιώδης σχέση, που με αφετηρία την οικονομική, κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα αποσταθεροποιεί τη δημοκρατία. Ομως, η σχέση αιτιότητας είναι αμφίδρομη. Τα σοβαρά οικονομικά και άλλα προβλήματα δεν έχουν μόνο εξωγενή προέλευση.

Το διεθνές σύστημα παρουσιάζει πρωτοφανή αστάθεια, με αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζονται οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομικών και Ειρήνης, πέρυσι καταγράφηκαν περισσότεροι από 59 πόλεμοι, αριθμός που αποτελεί ιστορικό υψηλό μετά το 1945.

Είμαι κι εγώ από εκείνους που κατά την παρατεταμένη εφηβεία τους έβγαλαν γλώσσα στον Διονύση Σαββόπουλο και το ομολογώ, ελπίζοντας να ισχύει πως αμαρτία εξομολογημένη είναι και συχωρεμένη. Τώρα που ο κουρνιαχτός από την εκδημία του κάπως καταλάγιασε, νιώθω πως χρωστώ δυο λόγια.

«Μια χώρα όπου οι πολίτες οπλοφορούν ελεύθερα, είναι μια χώρα ελεύθερη. Το δικαίωμα οπλοφορίας αποδεικνύει ότι το Κράτος που το αναγνωρίζει είναι ένα φιλελεύθερο Κράτος. Οπως γράφει κι ένας Αγγλος συγγραφέας, εκεί όπου μόνο το Κράτος οπλοφορεί κι έχει στη διάθεσή του τακτικό στρατό, ενώ ο απλός πολίτης είναι άοπλος, η χώρα δεν είναι ελεύθερη.