ΑΠΟΨΕΙΣ

Ακόμη κι αν είναι περισσότερο κινηματογραφικό παρά πραγματικό το ενδεχόμενο μια οικογένεια να μετακομίσει από τον Κορυδαλλό στη Βούλα, το εγχείρημα αξίζει την προσοχή μας.

Στα ελληνικά πανεπιστήμια παραμένουν τυπικά εγγεγραμμένοι εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές που δεν παρακολουθούν, δεν εξετάζονται και δεν έχουν καμία ρεαλιστική πιθανότητα να ολοκληρώσουν το πτυχίο τους. Ανήκω σε σχολή που προσελκύει τους πιο ταλαντούχους υποψηφίους των θετικών επιστημών.

Από τη μία είναι οι κραυγές αγωνίας φερέγγυων ευρω-κεφαλών: Μπόρις Πιστόριους, «ίσως ζήσαμε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι». Βίσλαβ Κούκουλα: «Εχουμε εισέλθει σε προπολεμική φάση, ο εχθρός προετοιμάζεται για πόλεμο». Ντόναλντ Τουσκ: «Ζούμε το τέλος των ψευδαισθήσεων. Πρόκειται για πόλεμο».

Σαν να ζούμε μεταδικτατορικά, σε μια καθησυχαστική παραλληλία μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, όσον αφορά τη διαρκή επικαιροποίηση στο σήμερα τού ό,τι συνέβη «τότε». Σαν αυτός ο καθησυχασμός να συνδέεται και με την πορεία στην αμερικανική πρεσβεία κατά την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Η τελευταία πράξη ενός μεγάλου καλλιτέχνη είναι ο θάνατός του: μας καλεί να αποτιμήσουμε στοχαστικά πώς το έργο του εισήλθε στη ζωή μας.

Εχει μείνει ιστορική η ανελλήνιστη αποστροφή του Μένιου Κουτσόγιωργα, κορυφαίου υπουργού του ΠΑΣΟΚ, προς τη Νέα Δημοκρατία μέσα στη Βουλή: «Εσείς δεν δικαιούστε δ ι ά να ομιλείτε!» Δεν πήγε καλά αυτό… Πέρασαν σαράντα χρόνια και πάλι το ΠΑΣΟΚ απευθύνει την ίδια αποστροφή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Η δημόσια συζήτηση για τη μετανάστευση είναι πολωμένη ανάμεσα σε δύο σχολές σκέψης που τείνουν να αποκοπούν από την πραγματικότητα. Η πρώτη υποστηρίζει ένθερμα μια πολιτική μηδενικής ανοχής για τις μεταναστευτικές ροές, παραβλέποντας τη δομική κρίση του θεσμού της οικογένειας και τα σύγχρονα κοινωνικά ήθη.

«Ψήφισε η μάνα μου Νέα ∆ημοκρατία;». Την επομένη των εκλογών του 2023, η θρυλική φράση από την ταινία του Σταύρου Τσιώλη απέκτησε νέα βαρύτητα. Το 41% έδειχνε ότι άνθρωποι που παλαιότερα δεν θα το φαντάζονταν καν είχαν ψηφίσει Δεξιά. Και αυτό γέννησε μια στερεότυπη πολιτική ερμηνεία: Η Δεξιά κέρδισε τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας.