Οι προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου Δημοσιονομικού – Διαρθρωτικού Σχεδίου που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Οκτώβριο, επιβεβαιώνουν την ανησυχία πολλών αναλυτών για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας.
Δεν υπάρχει τέτοιο προηγούμενο! Ο Χρήστος Βακαλόπουλος έφυγε από τη ζωή το 1993, αφήνοντάς μας πολύ περισσότερα από όσα θα περίμενε κάποιος από έναν άνθρωπο τριάντα επτά ετών. Κοντά τρεις δεκαετίες μετά τον πρόωρο θάνατό του, τον ανακαλύπτει μια νέα γενιά αναγνωστών.
Δεν έχει σημασία αν με δέκα λέξεις μιλάμε και με χίλιες σιωπάμε. Με τις λέξεις, αυτό το νήμα που βγαίνει από τα βάθη του μυαλού και της καρδιάς, συνδεόμαστε με τον κόσμο. Εκείνες τον ορίζουν. Σαν πρίσματα διαθλούν νοήματα, αισθήματα, πόθους, συμβάντα.
Το γεγονός ότι ο όρος rage bait (δόλωμα οργής) αναγορεύτηκε σε λέξη της χρονιάς από το Λεξικό της Οξφόρδης έχει το ενδιαφέρον του. Κατ’ αρχάς, βλέπουμε ότι πολύ συχνά οι νέες λέξεις που κερδίζουν τον σχετικό τίτλο είναι όροι που συνοδεύουν την τεχνολογικοποίηση της κοινωνικής ζωής.
Οταν διαβάζω ή ακούω πολυσύλλαβους όρους στον δημόσιο διάλογο και σε κείμενα πολιτικών-κοινωνικών επιστημών, κουμπώνομαι. Μερικές φορές, τέτοιοι όροι, όπως, π.χ., «παγκοσμιοποίηση» ή «ριζοσπαστικοποίηση», αντανακλούν ορατές εξελίξεις.
Αν και η δημοκρατική κοσμοαντίληψη εδράζεται σε ανθρωπιστικές αρχές, τείνουμε να μην προβληματιζόμαστε επαρκώς με το εύρος της εφαρμογής τους. Η δημοκρατία δεν έχει επίκεντρο τον άνθρωπο γενικά, αλλά τον άνθρωπο-πολίτη.
Στους παρατηρητές των πολιτικών μας πραγμάτων που, εδώ και χρόνια, αναγγέλλουν το τέλος του δικομματισμού και κατ’ επέκταση της Μεταπολίτευσης, έχουν προστεθεί, τις τελευταίες εβδομάδες, και μερικοί αναπάντεχοι συνήγοροι: πρόκειται για ορισμένους έμπειρους πολιτικούς […]
«Μένουμε Ουγγαρία». Δεν το είπε ο Γιάνης Βαρουφάκης, αλλά ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκος Ανδρουλάκης, από το βήμα της Βουλής, στη διάρκεια της συζήτησης των πολιτικών αρχηγών πριν από την ψήφιση του προϋπολογισμού.