ΑΠΟΨΕΙΣ

Την περασμένη εβδομάδα, στο πλαίσιο του φόρουμ της Ντόχα, παρακολούθησα διά ζώσης την ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ Jr, ο οποίος ήταν λάβρος εναντίον της Ευρώπης, της Ουκρανίας και των ηγεσιών τους. Χωρίς απαραιτήτως να ταυτίζεται με τον πατέρα του, μεγάλο μέρος της συλλογιστικής του απηχεί τις απόψεις του.

«Δεν υπάρχει αντιπολίτευση». Ακούγεται συχνά, αλλά τελικά μοιάζει περισσότερο με κλισέ παρά με ρεαλιστική απεικόνιση της πολιτικής μας πραγματικότητας. Αν κάτι χαρακτηρίζει τη σημερινή πολιτική σκηνή, δεν είναι η απουσία αντιπολίτευσης, αλλά η υπερπληθώρα της.

O Ντόναλντ Τραμπ, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει δίκιο. Οι ηγέτες της Ευρώπης είναι κατά κανόνα «λίγοι», αναποφάσιστοι και άνθρωποι χωρίς πυγμή. Εχουν βγει από το ίδιο «βιβλίο συνταγών», που τους θέλει συμβατικούς και καθώς πρέπει. Δεν είναι όμως εποχή για τέτοιου είδους ηγέτες.

Υπάρχει η Ελλάδα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μια χώρα μέσα στη χώρα. Μπορεί να μην ξέραμε ακριβώς τα χαρακτηριστικά της, όμως υποψιαζόμασταν την ύπαρξή της. Είναι χαρακτηριστικό σύμφυτο με τις επιδοτήσεις, κοινώς με την κίνηση του «κρατικού» και «κοινοτικού» χρήματος.

Το σχολείο στο οποίο πήγαινε το έλεγαν «Ευτυχισμένη παιδική ηλικία» και την τάξη της «Πεταλούδες». Και χωρίς να ξέρει κανείς ποια ήταν η τύχη της εξάχρονης Χιντ Ρατζάμπ και μόνο το γεγονός ότι ζούσε στη Γάζα, κάνει τα ονόματα να ηχούν παράταιρα, σχεδόν σαρκαστικά.

Ενδεκα μήνες μετά την επανεγκατάσταση του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, η δημοσίευση της νέας Στρατηγικής Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ προσδιόρισε με απόλυτη ακρίβεια τη νέα Παγκόσμια Τάξη, που φιλοδοξεί να διαμορφώσει η Ουάσιγκτον. Ο κραδασμός που δημιουργήθηκε ήταν τεκτονικός και αποδιοργάνωσε τους Ευρωπαίους ηγέτες.

Η αλήθεια είναι ότι όπου και να κάθονταν οι προύχοντες της υπολειπόμενης Αριστεράς, ο κ. Αλέξης Τσίπρας κάτι θα άκουγε. Αν, ως είθισται, κάθονταν στις πρώτες σειρές, η κριτική θα ήταν εύκολη: «Τι ριμπράντινγκ και κουραφέξαλα; Τα ίδια και τα ίδια βλέπουμε…».