ΑΠΟΨΕΙΣ

Η απροσδόκητα σθεναρή αντίσταση του ιρανικού καθεστώτος και η προφανής έλλειψη στρατηγικής των Ηνωμένων Πολιτειών εκφράζεται με τον πιο ορατό τρόπο με τα πολλά πλοία παγιδευμένα στα Στενά του Ορμούζ.

Ο πόλεμος στο Ιράν θέτει δύο κορυφαία ερωτήματα: «Αν και πώς δικαιολογείται, είτε με θεσμικά είτε με κριτήρια δύναμης» και «τι επιπτώσεις έχει και για ποιον». Τα δύο ερωτήματα δεν είναι ανεξάρτητα το ένα από το άλλο.

Η σχέση αντισημιτισμού και πολιτικής ιδεολογίας δεν είναι γραμμική. Οι αντισημιτικές στάσεις εμφανίζονται συχνότερα στα άκρα του πολιτικού φάσματος – στην άκρα Δεξιά και στη ριζοσπαστική Αριστερά.

Οπου και να κοιτάξει κανείς τον τελευταίο καιρό, παντού, εικόνες καταστροφής.

Μία είναι η ουσία πίσω από το παραπέτασμα των καθησυχαστικών λέξεων ότι ο πόλεμος εντέλει κάτι διευθετεί. Τίποτα δεν διευθετεί.

Η πρόσφατη δήλωση του πρωθυπουργού στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και στον Αλέξη Παπαχελά ότι «δεν υπάρχουν πια εκπρόθεσμες τροπολογίες», σε πρώτη ανάγνωση, ακούγεται ως μια θεσμική επιτυχία.