ΑΠΟΨΕΙΣ

Γίναμε για λίγο μια πολιτικά βαρετή χώρα μέσα σε έναν ωκεανό γενικευμένης παλαβωμάρας και μας φαίνεται παράξενο. Είναι άλλωστε μία από τις σπάνιες φορές που το «ελληνικό παράδοξο» λειτουργεί αντίστροφα σε σχέση με την υπόλοιπη Δύση. Αναρωτιούνται κάποιοι, «μα ποιος ψηφίζει τη Ζωή;», ή «μα είναι δυνατόν να πάει τόσο ψηλά η Καρυστιανού;».

Ας υποθέσουμε, ή ας ευχηθούμε, ότι οι σημερινές συνομιλίες ανάμεσα στην Ουκρανία και τις Ηνωμένες Πολιτε θα έχουν αίσιο τέλος. Ας υποθέσουμε ότι η Ουκρανία θα δεχθεί να αποχωρήσει από τις περιοχές που η Ρωσία θεωρεί ότι θα τις κατελάμβανε αν συνεχιστεί ο πόλεμος.

Το 2025 στον κόσμο άλλαξαν όλα. Αλλά στην Ελλάδα δεν άλλαξε τίποτα. Στον κόσμο, η Δύση εξαρθρώνεται από την ανοικονόμητη δύναμη του τραμπισμού. Στην Ελλάδα είμαστε ακόμη στις ευρωεκλογές του 2024.

Η τριμερής συνάντηση Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, που πραγματοποιήθηκε στις αρχές της περασμένης εβδομάδος στην Ιερουσαλήμ, είχε όλα τα στοιχεία μεσανατολικής ιδιαιτερότητος.

«Είναι βαθιές οι παθογένειες του κράτους», λέει ο πρωθυπουργός και έχει απόλυτο δίκιο. Ισως να ξεκινούν από την τουρκοκρατία, αυτήν που τόσα και τόσα προβλήματα δικαιολόγησε στη σύγχρονη Νεοελληνική Ιστορία. Μπήκε στο αίμα μας –ή με φροϋδικούς όρους στο υποσυνείδητό μας– η μπαγαποντιά.

Τα όσα έζησαν στα μπλόκα των εθνικών οδών οι πολίτες που έφυγαν τις γιορτές για να πάνε στην επαρχία δεν έχουν προηγούμενο. Και αποτελούν ντροπή για μια ευρωπαϊκή χώρα. Οχι μόνο γιατί οι νόμοι πρέπει να τηρούνται από όλους, και αυτό δεν ίσχυσε για τους αγρότες.

Η ουσιαστικότερη τομή, εντός του πλαισίου της Μεταπολίτευσης, είναι η προ ∆ιαδικτύου περίοδος (π.∆.) και η μετά ∆ιαδίκτυο (μ.∆.). Τυχεροί όσοι πολιτικοί ηγέτες έζησαν και δραστηριοποιήθηκαν στην π.Δ. εποχή.