Ζούμε στην εποχή που ο ισχυρότερος άνθρωπος στη Γη, πρόεδρος της μεγαλύτερης στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης στην Ιστορία, δηλώνει ότι γι’ αυτόν δεν ισχύει το διεθνές δίκαιο, ότι μοναδικό κριτήριό του είναι «η δική μου ηθική».
Για τους περισσότερους πολίτες των φιλελεύθερων δημοκρατιών, στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν, η καταδίκη ενός ξένου δικτάτορα είναι συνήθως εύκολη υπόθεση. Διότι εκεί τα όρια μοιάζουν καθαρά: ακυρωμένες εκλογές, καταστολή πολιτικών αντιπάλων, ανεξέλεγκτη χρήση κρατικής βίας, εξουσία χωρίς λογοδοσία.
Αγαπημένος δάσκαλος μας έλεγε ότι, για τους ιστορικούς, τα «προϊόντα υψηλής εκλαΐκευσης» απαιτούν γνώση, κόπο και φαντασία, περισσότερο από τα επιστημονικά που θα απευθυνθούν στην κοινότητα των ιστορικών.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει πει επανειλημμένως το τελευταίο διάστημα ότι η χώρα είναι «μη διακυβερνήσιμη». Είναι μία θέση που διατυπώνεται, διαβάζεται και έχει εκληφθεί ως κριτική προς την κυβέρνηση. Προσπαθούσα να καταλάβω τι σημαίνει.
Κάθε τεχνολογικό άλμα συνοδεύεται από έναν γνώριμο φόβο: μήπως μας αποδυναμώνει αντί να μας ενισχύει. Το ερώτημα επιστρέφει σήμερα με νέα ένταση, καθώς εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης μπαίνουν δυναμικά στην εκπαίδευση, στην ιατρική, στην έρευνα και στην καθημερινότητα.
Εκδόθηκε πρόσφατα στα ελληνικά το σπουδαίο βιβλίο του Αλαίν Συπιό (Alain Supiot) «Οταν κυβερνούν οι αριθμοί», μτφρ. Παυλίνα Κοντογεωργοπούλου, εκδόσεις Επιθεωρήσεως Εργατικού Δικαίου, 2025.
Ο πατέρας μου, στα 80 σήμερα, έχει διαγνωστεί με μια μορφή άνοιας που έχει δυσκολέψει σε μεγάλο βαθμό την κίνησή του.
Η αυγή του 2026 χαρτογραφεί τη βίαιη ενηλικίωση της διεθνούς κοινότητας σε μια νέα εποχή «εθνικιστικού ρεαλισμού».