Είναι, πράγματι, ο κόσμος μας όλο και πιο επικίνδυνος, όλο και πιο διεφθαρμένος; Τα αποτελέσματα δύο πρόσφατων διεθνών ερευνών καταδεικνύουν χώρες με αυξημένη βαθμολογία στη διαφθορά και πολίτες με διογκούμενη ανησυχία για τον κίνδυνο μιας νέας εποχής παγκόσμιων συγκρούσεων.
Πράγματα γνωστά, καίτοι απολησμονημένα: η ποιότητα της ζωής αξιολογείται από τη συμπεριφορά μας στους αδύναμους. Και ανέκαθεν παντελώς αδύναμοι ήσαν οι τεθνεώτες. Στην περίπτωσή τους οι εν ζωή περιλειπόμενοι είχαν κι έχουν τον τελευταίο λόγο. Η πρώτη απώλεια που βίωσα στην πρώιμη εφηβεία μου με προσδιόρισε.
Βιώνουμε μια οριακή συνθήκη, την οποία συναντούμε σε ακραίες ιστορικές περιόδους.
Τις τελευταίες ημέρες βομβαρδιζόμαστε από σχόλια και απόψεις, συχνά ατεκμηρίωτες, που αφορούν στην έκρηξη στο εργoστάσιο «Βιολάντα».
Εως την άνοιξη του 2026 θα έχει ολοκληρωθεί ο δημόσιος διάλογος για δύο μεγάλες μεταρρυθμίσεις που αποτελούν εύφλεκτο υλικό δημόσιων αντιπαραθέσεων: το Εθνικό Απολυτήριο και ο Ενιαίος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Αν η λέξη «τραγωδία» δεν είχε φθαρεί από την πολυχρησία, θα χαρακτήριζε διαφωτιστικά το πολύνεκρο ναυάγιο στη Χίο, το οποίο προκλήθηκε από σύγκρουση περιπολικού σκάφους του Λιμενικού με σκάφος που μετέφερε δεκάδες μετανάστες.
Ενώ ο πλανήτης ασχολιόταν με άλλα θέματα, η Τουρκία κατάπιε ένα κομμάτι της Συρίας. Δεν πρόκειται για μια σταδιακή κατοχή, αλλά μια ξεδιάντροπη προσάρτηση, μια θρασεία κατάκτηση του 21ου αιώνα.