Γαλλία: «Απαράδεκτη» η δήλωση Νετανιάχου ότι ο Μακρόν υποδαυλίζει τον αντισημιτισμό
Η επιστολή του Ισραηλινού πρωθυπουργού προς τον Μακρόν «δεν θα μείνει αναπάντητη» ανέφερε το Μέγαρο των Ηλυσίων.
Η επιστολή του Ισραηλινού πρωθυπουργού προς τον Μακρόν «δεν θα μείνει αναπάντητη» ανέφερε το Μέγαρο των Ηλυσίων.
Προς τα πού να στραφεί κανείς; Πού να αναζητήσει καταφύγιο μια Ισραηλινή διανοούμενη που θέλει να σκεφτεί τον πόλεμο και τον παγκόσμιο απόηχό του πάνω από την τρικυμία του παρόντος; Η Εβα Ιλούζ, 64χρονη καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στην Ιερουσαλήμ και στο Παρίσι, αμφιβάλλει.
Ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Μπράουν –και βετεράνος του ισραηλινού στρατού– προκάλεσε σάλο στις ΗΠΑ με το άρθρο του, στο οποίο εξηγούσε γιατί το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα. Σήμερα μιλάει στην «Κ».
Οι σχέσεις Ελλάδας – Ισραήλ αναπτύχθηκαν πολύ τα τελευταία 15 χρόνια, αποκτώντας στρατηγικό βάθος. Αυτό συνέβη άσχετα με το ποιος κυβερνούσε. Εχουμε όμως φτάσει σε ένα σημείο καμπής. Η σημερινή κυβέρνηση του Ισραήλ ακολουθεί μια αυτοκαταστροφική πολιτική που στοχεύει στην εκδίωξη μεγάλου τμήματος του παλαιστινιακού πληθυσμού.
Αυτή τη στιγμή το κράτος του Ισραήλ διαπράττει φοβερά εγκλήματα πολέμου στη Γάζα. Αυτό πια το βλέπουν και το παραδέχονται εκατοντάδες προοδευτικοί, φιλελεύθεροι, αριστεροί Εβραίοι διανοούμενοι. Δεν ξέρω αν αυτό που συμβαίνει μπορεί να χαρακτηριστεί εθνοκάθαρση ή γενοκτονία.
Ηταν η εποχή που οι παραφυάδες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κυνηγούσαν ακόμη τον Ανδρέα Γεωργίου –τον επικεφαλής της Στατιστικής Υπηρεσίας– επειδή τάχα είχε διογκώσει το έλλειμμα.
Πού ζουν σήμερα τα σκελετωμένα παιδιά του Αουσβιτς και δεκάδων άλλων ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης Εβραίων, καθώς και Τσιγγάνων, αναπήρων, ομοφυλοφίλων και αντιφρονούντων, κατεξοχήν των αριστερών, τότε που η ανθρωπότητα είπε «ποτέ ξανά»;
Η κυβέρνηση Ορμπαν απαγόρευσε την είσοδο στη χώρα στους Ιρλανδούς ράπερ, τους οποίους κατηγορεί για «αντισημιτισμό».
Είναι γνωστό ότι το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα της Μέσης Ανατολής που έχει πλέριο δημοκρατικό καθεστώς. Σε κάποιες εκφάνσεις, μάλιστα, είναι δημοκρατικότερο και από τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Τα κιμπούτς, πολλά από τα οποία λειτουργούν ακόμη, υπήρξαν το επιτυχέστερο παράδειγμα κοινωνικής οργάνωσης της παραγωγής.