«Κρυφτό» Τούρκων ψαράδων με το Λιμενικό
Από τη Σαμοθράκη έως την Κάλυμνο, εκατοντάδες τουρκικές νεότευκτες μηχανότρατες «οργώνουν» τις ελληνικές θάλασσες.
Από τη Σαμοθράκη έως την Κάλυμνο, εκατοντάδες τουρκικές νεότευκτες μηχανότρατες «οργώνουν» τις ελληνικές θάλασσες.
Η εμπειρία του ελληνικού καλοκαιριού αλλάζει. Μπορεί η προσδοκία του κέρδους να συνδυαστεί με ένα άλλο μοντέλο; Υπάρχει «τρίτος δρόμος» μεταξύ του κορεσμού και της πλήρους απόρριψης;
Η πρωτοβουλία ανήκει στους αλιείς του νησιού, οι οποίοι επιθυμούν να τεθούν περιορισμοί για να ανακάμψουν οι πληθυσμοί των ψαριών – Κρίσιμη η περιφρούρηση.
Ετοιμόρροποι προβλήτες, ημιβυθισμένα μπλόκια, ανύπαρκτοι χώροι αναμονής επιβατών, άναρχη κυκλοφορία σκαφών αναψυχής.
Σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών της Τουρκίας, Αλί Γερλικαγιά, μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί ζημιές ή θύματα, ενώ οι Αρχές συνεχίζουν τις έρευνες στις πληγείσες περιοχές.
Οι ισχυροί άνεμοι στο Αιγαίο είναι απολύτως προβλέψιμοι κάθε καλοκαίρι, όπως και τα απαγορευτικά. Tις περισσότερες φορές, όμως, αυτά αφορούν όχι τόσο τη δυνατότητα ασφαλούς πλεύσης, όσο τον κατάπλου στα λιμάνια των νησιών μας.
Την προώθηση ατζέντας πολιτικής στόχευσης, με πρόσχημα τα περιβαλλοντικά ζητήματα, βλέπει η Αθήνα πίσω από την απόφαση της Αγκυρας να προχωρήσει σε χωροθέτηση θαλάσσιων πάρκων.
Η Αλεξάνδρα Χριστακάκη και ο Νίκος Μπελαβίλας αναλύουν τους λόγους που οδήγησαν στην καταγραφή των ιστορικών αυτών μαρτυριών, τη διαχρονική αξία των μεταλλευτικών μνημείων, αλλά και τα εργασιακά διδάγματα ενός ιστορικού ελληνικού σωματείου.
Η χωροθέτηση τουρκικών πάρκων στο Αιγαίο δεν ήταν ποτέ μια εύκολη υπόθεση διότι σχετίζεται άμεσα με τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» ελληνικής κυριαρχίας που έχουν αναπτύξει οι Τούρκοι μετά το 1996. Σύμφωνα με αυτήν, νησιά που δεν αναφέρονται ονομαστικά στις συνθήκες της Λωζάννης (1923) και των Παρισίων (1947), δεν έχουν ποτέ αποδοθεί στην Ελλάδα. Οι […]