ΚΟΣΜΟΣ

Η επιστροφή Τραμπ στον Λευκό Οίκο έχει κλονίσει τις σταθερές πάνω στις οποίες βασίζεται η εξωτερική πολιτική των περισσότερων κρατών.

Μια ομολογημένη δυσκολία δεν είναι λιγότερο δυσκολία – είναι μοιρασμένη ωστόσο και δεν σε πλακώνει το βάρος της. Γι’ αυτό και ξεθαρρεύω να ομολογήσω ότι οι μέρες που προηγούνται κι έπονται της Λαμπρής με στενεύουν.

Η Ευρώπη δεν κινδυνεύει από τους εχθρούς της. Κινδυνεύει από την αδράνεια των φίλων της. Η Ευρωπαϊκή Ενωση διανύει μια υπαρξιακή καμπή. Οχι απλώς μια δύσκολη περίοδο ή ακόμη μία κρίση, αλλά μια στιγμή καθοριστική, που το μέλλον της δεν είναι πια αυτονόητο.

Η Κυριακή του Πάσχα είναι μία από τις ελάχιστες περιστάσεις στις οποίες μέλη πολλών διαφορετικών ηλικιακών ομάδων συναναστρέφονται το ένα το άλλο στον ελεύθερο χρόνο τους. Νέοι και ηλικιωμένοι συνδαιτυμόνες από την ευρύτερη οικογένεια του καθενός, την παρέα φίλων, τη γειτονιά ή το χωριό προσέρχονται στο τραπέζι αυτής της Κυριακής.

Με το Ολοκαύτωμα ποτέ δεν ξεμπερδεύεις. Πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να μάθεις και, κυρίως, διαρκώς τροφοδοτεί τον ηθικό προβληματισμό σου – αν, φυσικά, επιμένεις να σκέπτεσαι.

Σε μια αξέχαστη σκηνή στην ταινία «Αμφιβολία» (Doubt, ΗΠΑ, 2008), ο πατέρας Φλιν (τον υποδύεται υποδειγματικά ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) διηγείται από άμβωνος μια παραβολή. Μια γυναίκα, λέει, ζητάει από έναν γέροντα ιερέα να της δώσει άφεση αμαρτιών γιατί κουτσομπόλεψε.

Η Εφη Αχτσιόγλου ήταν 31 χρόνων όταν έγινε υπουργός Εργασίας, το 2016, στην κυβέρνηση Τσίπρα. Η Κατερίνα Νοτοπούλου, ακόμη νεότερη, μόλις 30 χρόνων, όταν το 2018 έγινε υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας-Θράκης). Σήμερα ανήκουν σε διαφορετικά κόμματα, Νέα Αριστερά και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μοιράζονται το ίδιο αδιέξοδο.

Ο ρόλος της θρησκείας στην πολιτική είναι ένα ζήτημα που συχνά προκαλεί αμηχανία στη φιλελεύθερη διανόηση της Ευρώπης. Από τα χρόνια του Διαφωτισμού και ύστερα, η πολιτική αντιμετωπίζεται ως μια απολύτως διακριτή ανθρώπινη δραστηριότητα από τη θρησκεία.