ΙΡΑΝ

Ιανουάριος 1979. Ο παράξενος ταξιδιώτης με το γκρίζο ράσο, το σαρίκι και τα γένια εγκαταλείπει την κατοικία του στο Νεφλ λε Σατό της Γαλλίας και παίρνει το αεροπλάνο για την Τεχεράνη.

Παλιότερα για να παραβιαστεί το διεθνές δίκαιο χρειαζόταν μια δικαιολογία. Ενα άλλοθι. Τα όπλα μαζικής καταστροφής που το καθεστώς του Σαντάμ δεν διέθετε. Η επείγουσα ανάγκη για «αυτοάμυνα».

Και η σημερινή Κυριακή θα περάσει σαν τις άλλες. Σε διάφορα σημεία του πλανήτη γυναίκες θα κακοποιηθούν και θα χάσουν τη ζωή τους.

Η πιο επικίνδυνη εξέλιξη του πολέμου στον Περσικό Κόλπο –τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα– είναι η νέα αμυντική διάταξη του Ιράν, που ονομάζουν «Μωσαϊκό Αποκεντρωμένης Αμυνας».

Εάν ο Κιρ Στάρμερ είχε απλώς πει «θα ήταν προτιμότερο να απέχουμε από τον πόλεμο εναντίον του Ιράν. Διότι είναι παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Τέλος. Τώρα θα ήθελα να μου σερβίρετε το τσάι μου, παρακαλώ», θα αντιλαμβανόμασταν με σαφήνεια ότι μιλάει ένας δικηγόρος.

Σχεδόν δέκα ημέρες έχουν περάσει από την επίθεση ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν, αλλά κανείς δεν ξέρει έως πότε θα συνεχιστούν οι βομβαρδισμοί που ήδη έχουν ισοπεδώσει τις περισσότερες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και τα κτίρια διοίκησης της χώρας.

Για το καθεστώς του Ιράν δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό. Υπήρξε διαχρονική πηγή πολιτικής αναταραχής στην περιοχή, αλλά η χειρότερη κατηγορία που μπορεί να του προσάψει κανείς είναι η καταστολή που άσκησε στο σώμα της ιρανικής κοινωνίας.