ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Είναι κάπως σαν ο Ντόναλντ Τραμπ να έβαλε τη χώρα του, και άρα όλους μας, μέσα σε έναν επιταχυντή. Σχεδόν όλες οι πολιτικές αντιστοιχούν σε ουσιαστικά προβλήματα. Ισχύει, για παράδειγμα, ότι η πολιτική των δασμών συνδέεται με το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ, ενώ η παράνομη μετανάστευση έχει δημιουργήσει μεγάλες πιέσεις και αντιδράσεις.

«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ μονιμότερη πληγή ούτε πιο αθεράπευτο τραύμα από την προδομένη φιλία. Να φερθείς προδοτικά σε φίλο ή να προδοθείς από φίλο. Αφορμή μπορεί να είναι μια λέξη πεταμένη απερίσκεπτα, μια τετριμμένη χειρονομία».

Η μελέτη της κατάρρευσης πολιτισμών δικαιολογεί ανησυχία για το πώς ο σύγχρονος κόσμος θα αντέξει την αδιάκοπη επίθεση του Τραμπ. Μέρες του Πάσχα, δεν μπορούμε παρά να ελπίζουμε πως στο τέλος κάτι θα μείνει, πως θα υπάρξει αναγέννηση.

Η επιστροφή Τραμπ στον Λευκό Οίκο έχει κλονίσει τις σταθερές πάνω στις οποίες βασίζεται η εξωτερική πολιτική των περισσότερων κρατών.

Μια ομολογημένη δυσκολία δεν είναι λιγότερο δυσκολία – είναι μοιρασμένη ωστόσο και δεν σε πλακώνει το βάρος της. Γι’ αυτό και ξεθαρρεύω να ομολογήσω ότι οι μέρες που προηγούνται κι έπονται της Λαμπρής με στενεύουν.

Η Ευρώπη δεν κινδυνεύει από τους εχθρούς της. Κινδυνεύει από την αδράνεια των φίλων της. Η Ευρωπαϊκή Ενωση διανύει μια υπαρξιακή καμπή. Οχι απλώς μια δύσκολη περίοδο ή ακόμη μία κρίση, αλλά μια στιγμή καθοριστική, που το μέλλον της δεν είναι πια αυτονόητο.