ΑΠΟΨΕΙΣ

Το βασικό συμπέρασμα από τη δίκη για το Μάτι είναι πως οι κρατικοί αξιωματούχοι, που βρίσκονται στην κορυφή και χειρίζονται υποθέσεις «ζωής και θανάτου», πρέπει να επιλέγονται με αμιγώς αξιοκρατικά κριτήρια.

Μου είναι δύσκολο να γράψω για τον Βασίλη Παπαβασιλείου. Πρώτον, διότι ακόμη κι αν ήξερα ότι τους τελευταίους μήνες ταλαιπωρήθηκε από την υγεία του, η είδηση του θανάτου του αποσυντόνισε τη σκέψη μου.

Εμείς, κοιτάξτε, τους είπαμε ότι δεν θα γίνει το παιχνίδι. Και να έρθουν, να τα πούμε, να τα βρούμε. Αλλά αυτοί δεν ήθελαν. Και μετά είπαν, θα έρθουν, αλλά όχι μαζί, ο καθένας χώρια. Ο ένας θα ερχόταν, αλλά οι άλλοι δεν ήθελαν και τότε ούτε εμείς θέλαμε. Είπαμε, δεν το δεχόμαστε.

Ηταν μια συνηθισμένη Δευτέρα για την Αθήνα. Ιδιωτικά συνεργεία καθαρισμού έριχναν άφθονο νερό στις εισόδους των πολυκατοικιών, πλένοντας με επιμέλεια και αμεριμνησία πεζοδρόμια, μάρμαρα, πλακάκια. Μία ακόμη βλάβη σε αγωγό της ΕΥΔΑΠ δημιουργούσε λίμνες σε δρόμους πυκνής κυκλοφορίας […]

Το εμβληματικό Οβάλ Γραφείο, όπου και γίνεται δεκτός κάθε «υψηλός» επισκέπτης της Ουάσιγκτον, κατέστη «ναρκοπέδιο» επί της προεδρίας του κ. Ντόναλντ Τραμπ και ήταν λογικό να ανησυχούν οι σύμβουλοι του Γερμανού καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς, μήπως ο αντισυμβατικός στη συμπεριφορά ηγέτης του Ελευθέρου Κόσμου τού έστηνε κάποια ενέδρα.

Μιας και η κυβέρνηση βρίσκεται σε αναθεωρητικό οργασμό –με κάθε συνέντευξη ο πρωθυπουργός αλλάζει τουλάχιστον ένα άρθρο του Συντάγματος– πρέπει παραφράσουμε τον Εμμανουήλ Ροΐδη, ο οποίος θα έλεγε: «Μια συνταγματική διάταξη απαιτείται εις αυτήν την χώραν, η οποία να επιτάσσει την εφαρμογήν όλων των υπόλοιπων συνταγματικών διατάξεων».