ΑΠΟΨΕΙΣ

Είναι πολλοί οι λόγοι για να ανησυχεί κανείς. Αμφισβητούνται όσα μας εξασφάλιζαν σταθερότητα και ευημερία. Στη χώρα μας, οι απανωτές κρίσεις όχι μόνο δεν οδήγησαν σε διόρθωση μιας πορείας που παράγει κρίσεις, αλλά επιδείνωσαν τις συνέπειες της αδυναμίας μας να διαμορφώσουμε μια πιο λειτουργική και δίκαιη κοινωνία.

Στη σφαίρα των οικονομικών, το ερώτημα των ημερών είναι ποια επίδραση θα έχουν οι επιθέσεις από Ισραήλ και ΗΠΑ στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν και η συνεχιζόμενη ανάφλεξη στην ευρύτερη περιοχή.

Από το 1946 έως το 1976 το αλβανικό (κομμουνιστικό) κράτος αφαίρεσε ακόμη και τα σπίτια των πολιτών. Ο κομμουνισμός κατέρρευσε το 1991. Σε όλα τα πρώην κομμουνιστικά κράτη της Ευρώπης το περιουσιακό έχει λυθεί εδώ και δεκαετίες. Θλιβερή εξαίρεση είναι η Αλβανία.

Η μέρα ήταν ζεστή. Ο ήλιος, βαρύς, κατακάθιζε την κάψα του πάνω στην πυρωμένη πόλη. Στα βαγόνια του μετρό, ο αέρας πνιγηρός απ’ την πολυκοσμία. Με απροθυμία συγχρωτιζόταν προσωρινά το στριμωγμένο πλήθος. Εκείνη, ασάλευτη, σαν χειροδεμένη σε χαλύβδινη μαγική εστία, δεν σήκωνε τα μάτια από το ανοιχτό βιβλίο. Οχι συνήθης εικόνα. Την κοιτώ.

O πλανήτης ζει την ανακούφιση μετά την εκεχειρία στον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. H ανακούφιση είναι προσωρινή. Σε έναν κόσμο χωρίς κανόνες, με το διεθνές δίκαιο ανίσχυρο και τον αναθεωρητισμό της ισχύος κυρίαρχο, οι εκεχειρίες θα είναι πάντα προσωρινές. Στο βάθος θα υπάρχει ο φόβος. Η ασφάλεια θα είναι η υπέρτατη αξία.