Στην ιστοσελίδα του εθνικού μας φορέα για την αειφόρο ανάπτυξη και την κλιματική αλλαγή διαβάζω «Αειφόρος ή βιώσιμη ανάπτυξη ορίζεται η ανάπτυξη που ικανοποιεί τις ανάγκες του παρόντος χωρίς να διακυβεύει την ικανότητα των μελλοντικών γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες» (Παγκόσμια Επιτροπή Για Το Περιβάλλον Και Την Ανάπτυξη, 1987). Μερικές φορές ξεχνάω […]
Δεν έδωσε στους ανθρώπους το είδος του σεβασμού που ένιωθαν ότι τους άξιζε. Πρόκειται για μια ανισότητα στην κατανομή του σεβασμού και όχι στην κατανομή των πόρων. Τι πρέπει να κάνουν τώρα οι φιλελεύθεροι.
Η υπογραφή για οριοθέτηση ζωνών θαλάσσιας δικαιοδοσίας Τουρκίας – Λιβύης τον Νοέμβριο του 2019 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία για την ελληνική διπλωματία.
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αναμφίβολα πλήττει την κυβέρνηση. Hρθε δε στην επικαιρότητα σε μια περίοδο που η Ν.Δ. είχε αρχίσει κάπως να ανακάμπτει δημοσκοπικά και ενώ η αντιπολίτευση έμοιαζε καθηλωμένη. Το ποιο ακριβώς θα είναι το μέγεθος της φθοράς δεν μπορεί να εκτιμηθεί αυτή τη στιγμή.
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ τροφοδοτεί τον κυνισμό απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Η παλιά Ελλάδα –όπου ο πολιτευτής κινείται σαν μεσάζων με τα λεφτά της Ευρώπης– αποδεικνύεται πολύ ανθεκτική για να πεθάνει. Τι πρέπει να γίνει;
Ενα ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί σε σχέση με την ελληνική κρίση είναι τι θα είχε συμβεί αν στην ηγεσία της Ευρώπης βρίσκονταν ηγέτες όπως ο Μιτεράν, ο Σμιτ, ο Κολ ή ο Σιράκ. Θα είχαν χειριστεί την υπόθεση με την ίδια αποφασιστικότητα με την οποία επέβαλαν την ενοποίηση και το ευρώ;
Ο κύριος Μελανσόν, ηγέτης της γαλλικής αριστεράς, είχε μία ακόμη φαεινή ιδέα. Αυτήν τη φορά στόχος του ήταν η γλώσσα. Ξέρετε για ποιαν μιλάω. Γι’ αυτήν τη γλώσσα που σε συνδυασμό με τα μαθήματα πιάνου περιέγραφε, μάλλον ειρωνικά, τη συμπεριφορά μιας κοινωνικής ομάδας στη χώρα μας. Ενα είδος σουσουδισμού.