ΑΠΟΨΕΙΣ

Σε μία περίοδο της μεγαλύτερης και πλέον επικίνδυνης ρευστότητος που εισήλθε η ανθρωπότητα στις ημέρες μας, από το τέλος του τελευταίου Παγκοσμίου Πολέμου, ο εορτασμός της Αναστάσεως του Κυρίου αποτελεί για έναν φιλακόλουθο χριστιανό σωτήριο καταφύγιο παρηγορίας και ελπίδος.

Το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να καταλογίσει κάποιος στην κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ότι κάνει διακρίσεις. Κραυγάζει εξίσου για τα «εγκλήματα» και αριστερών και δεξιών κυβερνήσεων.

Είναι κάπως σαν ο Ντόναλντ Τραμπ να έβαλε τη χώρα του, και άρα όλους μας, μέσα σε έναν επιταχυντή. Σχεδόν όλες οι πολιτικές αντιστοιχούν σε ουσιαστικά προβλήματα. Ισχύει, για παράδειγμα, ότι η πολιτική των δασμών συνδέεται με το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ, ενώ η παράνομη μετανάστευση έχει δημιουργήσει μεγάλες πιέσεις και αντιδράσεις.

«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ μονιμότερη πληγή ούτε πιο αθεράπευτο τραύμα από την προδομένη φιλία. Να φερθείς προδοτικά σε φίλο ή να προδοθείς από φίλο. Αφορμή μπορεί να είναι μια λέξη πεταμένη απερίσκεπτα, μια τετριμμένη χειρονομία».

Η μελέτη της κατάρρευσης πολιτισμών δικαιολογεί ανησυχία για το πώς ο σύγχρονος κόσμος θα αντέξει την αδιάκοπη επίθεση του Τραμπ. Μέρες του Πάσχα, δεν μπορούμε παρά να ελπίζουμε πως στο τέλος κάτι θα μείνει, πως θα υπάρξει αναγέννηση.