ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο τουρισμός παραμένει η «βιομηχανία» της χώρας που την κράτησε όρθια στα χρόνια της κρίσης. Θέλουμε όλοι να αναπτύσσεται και να αντέχει σε κάθε κυκλική ή εξωγενή κρίση. Και να μην ταράζει πέραν ενός σημείου τις κοινωνικές ισορροπίες λόγω της έλλειψης στέγης ή του υψηλού κόστους ζωής.

Η ελληνική εξωτερική πολιτική βρίσκεται στο πιο δύσκολο σημείο καμπής εδώ και δεκαετίες. Περνάμε μια περίοδο απανωτών επεισοδίων, τα οποία δεν έχουν ευτυχή κατάληξη.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Πόσοι από εμάς πέσαμε από τα σύννεφα με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ; Ακόμη και όσοι δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή του, όπως εγώ, δεν είπαμε «για δες, βρε παιδί μου, τι γίνεται στον κόσμο». Προστέθηκε κι αυτό στην κοινοτοπία της διαφθοράς η οποία έχει δημιουργήσει κάποιου είδους κοινωνική ανοσία.

Για να είμαστε ειλικρινείς, αν δεν είχε γράψει το διεθνές κινηματογραφικό περιοδικό Variety (με μεγάλη ιστορία και επιρροή στον χώρο) για τα πάνω από 100 εκατ. που χρωστάει το ελληνικό κράτος σε παραγωγές ταινιών, ανάμεσά τους και η «Maria» με την Αντζελίνα Τζολί, δύσκολα θα είχε γίνει διορθωτική κίνηση.

«Θέρος, τρύγος, πόλεμος», λέει μία παλιά μας παροιμία, που ερμηνεύεται αντιφατικά είναι αλήθεια.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είδαμε τον κ. Λευτέρη Αυγενάκη να βγάζει ένα μασούρι πεντακοσάρικα και να αρχίζει να μετράει στα καφενεία της Κρήτης «φτου! Ενα, δύο, τρία…». Ούτε πήρε το μάτι μας τον κ. Μάκη Βορίδη να δίνει κάτω από το τραπέζι σακούλες με μετρητά στον «Φραπέ» και στον «Χασάπη».