ΑΠΟΨΕΙΣ

Σε τακτά διαστήματα οι Τουρκοκύπριοι εκδηλώνουν τη στήριξή τους προς την επίλυση του Κυπριακού με βάση τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, θέτοντας προ των ευθυνών τους την κυβέρνηση της Κύπρου, την Ελλάδα και την Τουρκία.

Η πολιτική συνθήκη που ονομάζεται «φιλελευθερισμός» δεν προέκυψε από επαναστάσεις, ούτε φυσικά γεννήθηκε μονομιάς.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τις αιτίες της κινητοποίησης τόσων και τόσων νέων (και όχι μόνο) κατά του πολέμου στη Γάζα. Τα τελευταία δύο χρόνια σκοτώθηκαν από τις ισραηλινές βόμβες ή θάφτηκαν στα ερείπια δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, κατά κανόνα άμαχοι.

Αν θεωρούσαμε τα μουσεία και όχι την άμυνα το «υπέρτατο ευρωπαϊκό δημόσιο αγαθό» που χρειάζεται ενίσχυση και συνεργασία, θα ήμαστε, απλώς, εξωφρενικά αφελείς. Ομως, η πραγματικότητα δεν έχει μόνο μία ανάγνωση.

Η εύθραυστη εκεχειρία ανάμεσα στη Χαμάς και στο Ισραήλ, που άρχισε να υλοποιείται με την επιστροφή των Iσραηλινών ομήρων και την απελευθέρωση Παλαιστίνιων φυλακισμένων, κινδύνευσε να ναυαγήσει εξαιτίας της καθυστέρησης στην επιστροφή των σορών και των λειψάνων των ομήρων που δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή.

«Δεν φοβάμαι τη δραχμή. Δεν φοβάμαι το ευρώ, που σαφώς το προτιμώ. Φοβάμαι μόνο τον διχασμό που τρέχει στο αίμα μας από τον καιρό του Θουκυδίδη έως τις μέρες μας», είχε γράψει ο πληθωρικός εκφραστής του συλλογικού εαυτού μας Διονύσης Σαββόπουλος στην προσωπική του σελίδα στο Facebook τις ταραγμένες ημέρες του θέρους του 2015.

Η πρόσφατη έρευνα της KAPA Research αποκαλύπτει ένα αποκαρδιωτικό –αλλά ταυτόχρονα πολύτιμο– μήνυμα για την ελληνική κοινωνία: το 97% των πολιτών θεωρεί ότι η διαφθορά είναι «αρκετά έως πολύ διαδεδομένη» στη χώρα.

Οποιος δεν έχει παραταξιακές παρωπίδες το βλέπει καθαρά: ένα από τα δράματα της σημερινής Ελλάδας είναι ότι ο πόνος δεν μας ενώνει πολιτικά, μας χωρίζει. Πρόκειται για τεράστιο μετα-πρόβλημα: ο τρόπος που χειριζόμαστε τα προβλήματα είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Βαθιά διχαστικός.