ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα πολιτικά γεγονότα εκτός συνόρων αντιμετωπίζονται συχνά από τις εγχώριες δυνάμεις ως «μόδες». Ενθουσιασμένοι από τη γοητεία ενός επιτυχημένου εκλογικού μοντέλου, οι περισσότεροι επιχειρούν να ερμηνεύσουν τις επικοινωνιακές του αρετές.

Αν κάποιος θέλει να εξηγήσει τι συμβαίνει στις δυτικές κοινωνίες στις μέρες μας, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά σε δύο στιγμιότυπα της εβδομάδας που μας πέρασε. Από τη μία, ένας 34χρονος μουσουλμάνος σοσιαλιστής πανηγύριζε τον θρίαμβό του στη μάχη για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης.

Αν και δεν είμαι, ούτε υπήρξα ποτέ, εκπαιδευτικός, προσπαθώ να μπω στη θέση του καθηγητή που μπαίνει σε μια τάξη εφήβων, η οποία είναι «κατ’ αρχήν» αδιάφορη για την παρουσία της εκεί μέσα. Επιεικώς το λέω το «αδιάφορη» – μάλλον περί ευφημισμού πρόκειται. Αντιμετωπίζουν, ως επί το πλείστον, την τάξη ως καταναγκασμό.

Πολλοί ευφραίνονται με τον ήχο της φωνής τους. Λίγοι έχουν το θάρρος όμως να ομολογήσουν την απόλαυση. Ο Αλέξης Τσίπρας το παραδέχτηκε. Ακούγοντας τον εαυτό του να διαβάζει τον πρόλογο του βιβλίου του, ένιωσε «τα ίδια –ίσως και ισχυρότερα– συναισθήματα από αυτά της πρώτης γραφής». Το ‘ζησε.

Ο Χάρι Μπέλτεν είναι 64 ετών, υπάλληλος σε κατάστημα σιδερικών σε μια μικρή πόλη του Ιλινόι. Eνας φιλήσυχος άνθρωπος και οικογενειάρχης, καλός και συνεπής εργαζόμενος, με ζωή αδιατάρακτη.

Με την αναμενόμενη περίσκεψη και άνευ σχολίων, φυσικά, αντιμετώπισε η Αθήνα την τοποθέτηση του Τούρκου προέδρου Ερντογάν, όταν λίγες ώρες μετά την έκθεση της Επιτροπής για τη στάση της Αγκυρας προς την Ελλάδα και την Κύπρο διαβεβαίωνε urbi et orbi ότι «σεβόμαστε τα κυριαρχικά δικαιώματα όλων των φιλικών χωρών, κυρίως των γειτόνων μας».

Η αγορά, δηλαδή όλοι εμείς –ή, ακριβέστερα, η συντριπτική πλειονότητα ημών–, αλλάξαμε διά των προτιμήσεών μας όλες τις παραμέτρους του ταχυδρομικού έργου. Δεν σαλιώνουμε γραμματόσημα, πατάμε το κουμπί «Enter»· δεν στηνόμαστε στις ουρές για να παραλάβουμε κάποιο δέμα, το περιμένουμε στην πόρτα μας. Γνωστά όλα αυτά…