ΑΠΟΨΕΙΣ

Για πολλές δεκαετίες η Ελλάδα ακολουθούσε το δόγμα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. Τι προέβλεπε; Οτι είμαστε αγκυροβολημένοι στη Δύση, με στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ για λόγους ασφαλείας, «αγκαλιά» με την Ε.Ε. και με ανοίγματα, όπου ήταν δυνατόν, προς τη Ρωσία ή την Κίνα.

Τις προάλλες, ένας νέος γρονθοκόπησε μέχρι θανάτου τον οδηγό ενός αυτοκινήτου επειδή τον εμπόδιζε να περάσει με το μηχανάκι του. Τη σκηνή παρακολουθούσε ένας άλλος νέος από το δικό του μηχανάκι. Οι περίοικοι του φώναζαν να σταματήσει και ένας γιατρός που έσπευσε να τον συντρέξει δεν πρόλαβε να τον σώσει.

Πρώτα τον ακινητοποίησαν. Μετά τον νάρκωσαν. Τον έπνιξαν με πλαστική σακούλα και τον διαμέλισαν με πριόνι. Τον έβαλαν κομμάτια σε τροχήλατη βαλίτσα και σε σάκους απορριμμάτων. Τον πέταξαν στα σκουπίδια.

«…Και τότε, είδα την “Αλίκη στις πόλεις” του Βιμ Βέντερς. Hταν μία από τις ταινίες που άλλαξαν την αντίληψή μου για το σινεμά. Η υπαρξιακή κρίση του κεντρικού ήρωα αντικατόπτριζε τη δυσφορία των καιρών μας. Μας προσκαλούσε να παρασυρθούμε μαζί του σε ανεξερεύνητες περιοχές. Μας μετέφερε σε μια γη αβεβαιότητας.

Από τη στιγμή που ο κ. Ντόναλντ Τραμπ εγκαταστάθηκε για δεύτερη φορά στον Λευκό Οίκο, οι ηγέτες της Δυτικής Ευρώπης –εταίροι της Ουάσιγκτον στο ΝΑΤΟ– ανησυχούσαν ότι εν καιρώ θα διαπραγματευόταν μια συμφωνία με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν, επώδυνη για το Κίεβο.

Φιλοσοφικώς, το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος. Δημοσιογραφικώς είναι οι ερωτήσεις «γιατί δεν ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ;» και «με ποιους θα συνεργαστείτε μετά τις εκλογές;».

Διαγράφω το όνομα Χάριετ Τζόνσον και γράφω πάνω στον φάκελο: «άγνωστη στη διεύθυνση αυτή». Μια άλλη φορά έγραψα: «δεν ζει πια εδώ», χωρίς να γνωρίζω πότε ζούσε εδώ, δηλαδή στη διεύθυνση που ζούμε εμείς εδώ και πέντε χρόνια. Πήγα αρκετές φορές την αλληλογραφία της στον κοντινότερο κόκκινο κύλινδρο και την πέταξα μέσα.