Αποτίμηση της ελληνικής στάσης στο Ουκρανικό
Επειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου υπάρχουν ορισμένα δεδομένα που δεν επιδέχονται εύκολη αμφισβήτηση. Η ρωσική εισβολή δεν προκλήθηκε από κάποια προκλητική ενέργεια της Ουκρανίας.
Επειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου υπάρχουν ορισμένα δεδομένα που δεν επιδέχονται εύκολη αμφισβήτηση. Η ρωσική εισβολή δεν προκλήθηκε από κάποια προκλητική ενέργεια της Ουκρανίας.
Σε συμπλήρωση του εξαιρετικού ενθέτου που αφιέρωσε η «Κ» στη δίκη της Νυρεμβέργης την περασμένη Κυριακή (φ. 23/11/2025), θα αναφερθώ σε ένα ελάχιστα γνωστό περιστατικό «ελληνικού ενδιαφέροντος»: την κατάθεση ως μάρτυρα κατηγορίας ενός Ελληνα, του αστικολόγου και μετέπειτα γνωστού καθηγητή της Νομικής Ιωάννη Σόντη (1907-1982).
Εγραψα στο προηγούμενο άρθρο μου («Κ», 23/11/2025), παραπέμποντας στον Βρετανό φιλόσοφο Ρ. Τζ. Κόλινγκγουντ, ότι ο καλλιτέχνης είναι ένα είδος προφήτη.
Ας αρχίσουμε με μια παραδοχή: τα βιβλία είναι καλά πράγματα. Ανοίγουν το μυαλό μας, μας κάνουν να σκεφτόμαστε, προκαλούν συναισθήματα (και μας κάνουν να αφήνουμε κάτω για λίγο το ρημάδι το κινητό).
Σε μια εποχή έντονων αντιπαραθέσεων, με συγκρούσεις που περιορίζουν τις δυνατότητες συνεννόησης, η πρόσφατη κοινωνική συμφωνία για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας καταδεικνύει ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε διαφορετικά στη δημόσια ζωή. Δεν πρόκειται απλώς για μια σημαντική θεσμική πρωτοβουλία.
Οι «ενδιάμεσοι τόνοι» της ελληνικής τέχνης, η σεμνότητα που σου επιβάλλει στο γράψιμο η μαθητεία και η επίδειξη σοφίας που απωθεί τον αναγνώστη.
Την πρόθεση της κυβέρνησης Τραμπ να λειτουργήσει σαν «γέφυρα» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, καθώς και το προσωπικό ενδιαφέρον του Αμερικανού προέδρου για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, μεταφέρει μέσω της συνέντευξής του στην «Κ» ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αγκυρα, Τομ Μπάρακ.
Η μεταφορά των υπηρεσιών δόμησης από τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο Κτηματολόγιο μπορεί να συμβάλει στην ταχύτητα και στη διαφάνεια. Ομως, δεν πρέπει να γίνει βιαστικά. Ο φορέας που θα υποδεχθεί τις πολεοδομίες έχει κι εκείνος σημαδευτεί από πολλές καθυστερήσεις και ασυνέχειες. Η μετάβαση πρέπει να γίνει μόνο όταν θα είναι σίγουρο ότι δεν θα […]
Το μετρό όπως και όλες οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι απαραίτητα για τη ζωή της πόλης. Κοινώς είναι κοινωνικά αγαθά, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό, οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια. Ανήκουν σε όλους, άρα δεν ανήκουν σε κανέναν. Και πάντως δεν ανήκουν σε όσους είναι υπεύθυνοι για τη λειτουργία τους. Αυτοί είναι εντεταλμένοι υπάλληλοι, οι […]