ΑΠΟΨΕΙΣ

Είναι άβολο να γράφεις το πρωί ένα άρθρο και να μη γνωρίζεις αν μέχρι το βράδυ δεν θα έχουν αλλάξει δραματικά οι συνθήκες υπό τις οποίες το έγραψες. Αν δηλαδή ο αναγνώστης θα το προσπεράσει ως ανεπίκαιρο, ως ξεπερασμένο. Αυτά τραβάμε με τον πρόεδρο Τραμπ.

Υπάρχει μια σπουδαία λέξη που κρύβει μια πολύτιμη δύναμη: έγνοια. Είναι η φροντίδα που παρακινείται από την αίσθηση της ευθύνης. Αν δεν νοιάζεσαι, δεν κάνεις προσπάθεια, κι αν κάνεις, δεν θα ‘χει διάρκεια. Η έγνοια μετουσιώνει τις αποφάσεις σε πράξη. Τα καθ’ ημάς δημόσια πράγματα δεν σφραγίζει η έγνοια, αλλά η παντελής έλλειψή της.

Με αφορμή την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα, πολλοί ισχυρίστηκαν ότι μπαίνουμε σε μια νέα περίοδο διεθνούς αταξίας όπου οι ανίσχυροι θα γίνονται βορά των ισχυρών. Μια στιγμή όμως, δεν ισχύει αυτό από πάντα;

Ζούμε στην εποχή που ο ισχυρότερος άνθρωπος στη Γη, πρόεδρος της μεγαλύτερης στρατιωτικής και οικονομικής δύναμης στην Ιστορία, δηλώνει ότι γι’ αυτόν δεν ισχύει το διεθνές δίκαιο, ότι μοναδικό κριτήριό του είναι «η δική μου ηθική».

Για τους περισσότερους πολίτες των φιλελεύθερων δημοκρατιών, στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν, η καταδίκη ενός ξένου δικτάτορα είναι συνήθως εύκολη υπόθεση. Διότι εκεί τα όρια μοιάζουν καθαρά: ακυρωμένες εκλογές, καταστολή πολιτικών αντιπάλων, ανεξέλεγκτη χρήση κρατικής βίας, εξουσία χωρίς λογοδοσία.

Αγαπημένος δάσκαλος μας έλεγε ότι, για τους ιστορικούς, τα «προϊόντα υψηλής εκλαΐκευσης» απαιτούν γνώση, κόπο και φαντασία, περισσότερο από τα επιστημονικά που θα απευθυνθούν στην κοινότητα των ιστορικών.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει πει επανειλημμένως το τελευταίο διάστημα ότι η χώρα είναι «μη διακυβερνήσιμη». Είναι μία θέση που διατυπώνεται, διαβάζεται και έχει εκληφθεί ως κριτική προς την κυβέρνηση. Προσπαθούσα να καταλάβω τι σημαίνει.