ΑΠΟΨΕΙΣ

Δεν υπάρχει τίποτε πιο διαβρωτικό για τη νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος από την εντύπωση ότι οι ασκούντες εξουσία χρησιμοποιούν τα αξιώματά τους για να προωθήσουν προσωπικά τους συμφέροντα. Τη ζημιά δεν την υφίσταται μόνο ένα πρόσωπο ή ένα κόμμα, αλλά, συνολικά, οι θεσμοί, που υποβιβάζονται σε εργαλείο «ατομικής χρήσης».

Η περίπτωση της Γροιλανδίας μάς απέδειξε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ ένα πράγμα φοβάται μόνο πραγματικά. Ούτε τις δημοσκοπήσεις, ούτε το Κογκρέσο, ούτε κάποιον άλλο θεσμό. Μόνο τις αγορές.

Είμαι κι εγώ «ευρωγκρινιάρης». Ο «ευρωγκρινιάρης» διαφέρει από τον «ευρωσκεπτικιστή» ή τον «αντιευρωπαϊστή». Τα δύο τελευταία είδη της ευρωπανίδας είτε αμφισβητούν την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και επιθυμούν τη διάλυσή της και την επιστροφή στα παλιά καλά έθνη-κράτη.

Η στρουθοκάμηλος είναι παρεξηγημένη. Είναι μύθος ότι χώνει, αφελώς και ματαίως, το κεφάλι της στην άμμο. Οταν κινδυνεύει, ξαπλώνει. Οριζοντιώνει τον μακρύ της λαιμό στο χώμα για να μην τη βλέπουν από μακριά οι θηρευτές της.

«Πού είσαι;». «Πουθενά ιδιαίτερα». «Ναι, ξέρω, έχω πάει εκεί». Ο διάλογος δεν θα μπορούσε παρά να έχει την υπογραφή του Τζιμ Τζάρμους.

Ηταν μία ανεπανάληπτη παράσταση θεατρικού μονολόγου που έδωσε στο Νταβός ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Κυκλώπειος η εμφάνισή του, η εκφορά του λόγου παρέπεμπε στη συμπεριφορά του δύσμορφου ομηρικού Θερσίτη, που προκαλούσε διαρκώς και εξύβριζε τους Ελληνες όταν πολιορκούσαν την Τροία.

Εξαπάτησε τα αριστερά κόμματα η κ. Μαρία Καρυστιανού, όπως διατείνονται πολλοί; Χρησιμοποίησε όποια επικοινωνιακή δυνατότητα τους έχει απομείνει για να φτιάξει το κόμμα της; Τέλος πάντων, τι δουλειά είχαν οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να της δίνουν βήμα στις Βρυξέλλες;