ΑΠΟΨΕΙΣ

Διαγράφω το όνομα Χάριετ Τζόνσον και γράφω πάνω στον φάκελο: «άγνωστη στη διεύθυνση αυτή». Μια άλλη φορά έγραψα: «δεν ζει πια εδώ», χωρίς να γνωρίζω πότε ζούσε εδώ, δηλαδή στη διεύθυνση που ζούμε εμείς εδώ και πέντε χρόνια. Πήγα αρκετές φορές την αλληλογραφία της στον κοντινότερο κόκκινο κύλινδρο και την πέταξα μέσα.

Μέσα από τις γραμμές του βιβλίου του Ιαν Κέρσοου «Το τέλος. Γερμανία 1944-1945» (εκδ. Κλειδάριθμος, 2015) ο συγγραφέας διερωτάται τι ήταν αυτό που έκανε τους Γερμανούς να μάχονται με φανατισμό μέχρι και την τελευταία ημέρα του πολέμου;

Το «θα» το έσπειραν αλλά δεν φύτρωσε. Οι απαντήσεις σε προβλήματα που ταλανίζουν την καθημερινότητα των πολιτών αρχίζουν με ένα φιλοτεχνημένο «θα» κι έχουν σταθερά επαναλαμβανόμενο μοτίβο: η επίλυση κάθε προβλήματος παραπέμπεται στο «άμεσο μέλλον», με «καινοτόμες πολιτικές» που «θα» αντιμετωπίσουν κι αυτή τη «χρόνια παθογένεια» […]

Την εποχή που πολλοί άνθρωποι διάβαζαν τρεις και τέσσερις εφημερίδες κάθε Κυριακή, και τις έφερναν φορτωμένοι από το περίπτερο στο σπίτι, για να τις απολαύσουν με τον κυριακάτικο καφέ τους, η επιλογή τους ήταν πλατιά.

Στη σημερινή Ελλάδα, δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί πολιτικοί –όπως και ορισμένοι που απλώς φαντάζονται ότι είναι ή που αισθάνονται πως «η Ιστορία τούς χρωστάει κάτι»– σκέφτονται να ιδρύσουν κόμμα.