ΑΠΟΨΕΙΣ

Υπάρχουν λέξεις που δεν επιστρέφουν ποτέ αθώες. Κουβαλούν ιστορία, τραύματα και διαχωριστικές γραμμές, που έχουν αφήσει βαθύ αποτύπωμα στις κοινωνίες.

Τα μεσάνυχτα, ένας μοναχικός έφηβος εκμυστηρεύεται τις σκέψεις του σε ένα chatbot. Στο πανεπιστήμιο, ένας φοιτητής «συζητάει» με τον Πλάτωνα μέσω μιας τεχνητής νοημοσύνης εκπαιδευμένης στα γραπτά του τελευταίου.

Το γνωρίζουμε και από την προσωπική μας ζωή: η μνήμη ουδέποτε είναι στενά ανακλητική. Οταν ανακτούμε οικογενειακά κειμήλια (σημειώσεις, επιστολές, φωτογραφίες, αντικείμενα), τα εντάσσουμε ερμηνευτικά στο πλαίσιο νοήματος και ενδιαφερόντων του παρόντος […]

Η διεθνής και εγχώρια δημοσιογραφική κάλυψη του πολέμου στην Ουκρανία ακολουθεί ένα επαναλαμβανόμενο ιστορικό μοτίβο: αρχική έκρηξη προσοχής, σταδιακή εξομάλυνση και τελικά απομείωση της κάλυψης, παρά τη συνεχιζόμενη ένταση της σύγκρουσης.

Τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε από ό,τι έχει συμβεί μέχρι τώρα στο Ιράν; Ζούμε σε έναν κόσμο όπου από πλευράς στρατιωτικής και γεωπολιτικής ισχύος ένας είναι ο σημαντικός πόλος, οι ΗΠΑ. Λέγαμε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την κατάρρευση της Σοβιετικής αυτοκρατορίας ότι ζούσαμε την εποχή του ενός πόλου, αλλά τώρα το βλέπουμε […]

Η οργή για το δυστύχημα των Τεμπών ήταν θεμιτή, κυρίως για όσους θρήνησαν τους δικούς τους ανθρώπους. Η εκμετάλλευση όμως της οργής, ως πολιτικής δύναμης, μπορεί να οδηγήσει σε ακρότητες, που εν τέλει υποσκάπτουν τον σκοπό που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Το αίτημα για πλήρη διαλεύκανση εκκρεμεί. Αλλά δεν βοηθήθηκε από τις κραυγές. Μάλλον, αποπροσανατολίστηκε.