ΑΠΟΨΕΙΣ

Ιστορικώς έχει αποδειχθεί ότι ο ρητορικός διαγωνισμός πατριωτισμού για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης σπανίως οδηγεί σε κάτι καλό για τον τόπο, είτε αυτός αφορά το τι έγινε χθες είτε το σήμερα. Διαφορετικές απόψεις υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν.

Αυτό που συμβαίνει στον Περσικό Κόλπο είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Οχι μόνο για τους προφανείς λόγους. Αλλά γιατί η εξέλιξη του πολέμου δείχνει ότι έχουν καταρρεύσει βασικά δόγματα και μηχανισμοί λήψης αποφάσεων.

Α λα μπρατσέτα η Ζωή Κωνσταντοπούλου με τον Ζακ Λικ Μελανσόν στην πρώτη γραμμή της διαδήλωσης κατά της Ισλαμοφοβίας. Ηταν κάποτε, όχι και τόσο παλιά, στο Παρίσι.

Τίποτα δεν είναι πιο αστείο από τη δυστυχία. Το εγγυώνται οι σπασμοί του μπεκετικού ΠΑΣΟΚ. Το τέλος του παιχνιδιού στο πολύπαθο κόμμα δεν τελειώνει. Διαρκεί. Πολλοί δεν βλέπουν το αστείο.

Στο τέλος, δεν ξέρεις ποια ιδιότητα κόβει το νήμα: του μαικήνα του κινηματογράφου, του παραγωγού ταινιών, του εφοπλιστή, του μαραθωνοδρόμου;

«Το πρόβλημα με την Αμερική είναι πως ο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει πρόεδρος», έλεγε ο Τζορτζ Κάρλιν, ο «πρύτανης των κωμικών της αντικουλτούρας» σε αυτή τη μεγάλη χώρα.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο και αυτού του πολέμου είναι η αποτελεσματικότητα των μυστικών υπηρεσιών, πρωτίστως του Ισραήλ, αλλά και των ΗΠΑ.