Αναζητώντας τον δισυπόστατο στην επετηρίδα
Ο Αρχιεπίσκοπος κρατάει γερά τα ηνία της Εκκλησίας. Αλλά στο παρασκήνιο κάποιοι ήδη φαντάζονται τον ιδανικό διάδοχό του ως «50% Ιερώνυμο και 50% Χριστόδουλο». Τι ρόλο παίζει η ηλικία.

Ο Αρχιεπίσκοπος κρατάει γερά τα ηνία της Εκκλησίας. Αλλά στο παρασκήνιο κάποιοι ήδη φαντάζονται τον ιδανικό διάδοχό του ως «50% Ιερώνυμο και 50% Χριστόδουλο». Τι ρόλο παίζει η ηλικία.
Το διήγημα το είχε γράψει ο Θεόδωρος Πάγκαλος το 1968 – μια πρώιμη λογοτεχνική δοκιμή αυτού του τέρατος καταιγιστικής σιχτιροτεχνίας. Ενας νεοσύλλεκτος παρουσιάζεται, λέει, στο Ναυτικό και δηλώνει «κλουπιέρης». Οχι κρουπιέρης. Κλουπιέρης με λάμδα. Ο αρχικελευστής που τον υποδέχεται ντρέπεται να ρωτήσει τι ακριβώς είναι αυτό.
«Η ευθραυστότητα αποτελεί μια πράξη πολιτική, επαναστατική, σε μια εποχή όπου τα πάντα καταναλώνονται με ταχύτητα». Η φράση αυτή είναι το έναυσμα. Μπορούμε να ξανασκεφτούμε το σινεμά σε συνάρτηση με τη ζωή μας, σαν συνάντηση δύο διαφορετικών χρόνων, της τέχνης και της καθημερινότητας;
Σε μία εποχή που η μόνη «σταθερά» στον τομέα της διεθνούς πολιτικής είναι το «απρόβλεπτο» του τρόπου ενεργείας του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, η συνάντηση του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, στην Αγκυρα την Πέμπτη, ήταν μία επιτυχής άσκηση στη βάση των κανόνων της real politique.
Ηταν βάλσαμο η αισιοδοξία του καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου την περασμένη Κυριακή. «H κρίση αντιπροσώπευσης που διανύουμε σήμερα δεν είναι κάτι εξαιρετικό», έγραψε, «αλλά μια από τα ίδια, η οποία οφείλεται στην αδυναμία των πολιτικών μας για μακρόπνοο σχεδιασμό και για τις ελάχιστες εκείνες συναινέσεις που απαιτούνται για την πραγματοποίησή του»
Υπάρχουν δύο περιπτώσεις να σε αγαπήσει η Αριστερά: αν της μοιάζεις κι αν της είσαι χρήσιμος. Σε κάθε άλλη περίπτωση, είσαι πρόβλημα που αντιμετωπίζει είτε με συνεχή πόλεμο είτε με εχθροπαθή ανοχή.
Για τον ∆ιονύση Σαββόπουλο ειπώθηκαν ήδη πολλά και θα ειπωθούν ακόμα περισσότερα τα επόμενα χρόνια. Εύλογο. Και πρέπον. Μιλάμε, νιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, άλλος σιγανά και ταπεινά κι άλλος βουερά, άλλος σαν τάχα αυθεντία κι άλλος με ήρεμη γνώση και γνήσιο σεβασμό, για ένα φαινόμενο. Ενα καλλιτεχνικό φαινόμενο.
Μήπως θυμάστε το περίφημο «τσιμέντωμα» της Ακρόπολης; Είμαι βέβαιος ότι το είχατε ξεχάσει. Το είχα ξεχάσει και εγώ. Αυτές όμως οι διαβολικές μηχανές αναζήτησης μου το θύμισαν. Κάτι άλλο έψαχνα, αλλά έπεσα πάνω σε ένα κείμενο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, γιατί δεν θυμάμαι να πήρε μεγάλη δημοσιότητα.
«Το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι αριθμητικό πρόβλημα, δεν μπορείς να πεις γεννήθηκαν 100.000 Ελληνες λιγότεροι, άρα θα φέρω 100.000 μετανάστες. Η Ελλάδα είναι πατρίδα και οι Ελληνες είναι έθνος.