Ιστορια

Τα κατορθώματά του υμνήθηκαν από τους ομοεθνείς του σε τέτοιο βαθμό, ώστε δυσκολεύεται κανείς στη σύγχρονη εποχή να διαχωρίσει την πραγματικότητα από τον θρύλο.

Παρότι το έργο του δεν βρήκε ευρεία αναγνώριση ενόσω ζούσε, η επίδρασή του υπήρξε καθοριστική για τους μεταγενέστερους ποιητές, φιλοσόφους και γενικότερα ανθρώπους του πνεύματος.

Η Σκάλα του Μιλάνου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ιταλική όπερα και την ευρωπαϊκή μουσική. Καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, υπήρξε η κυριότερη σκηνή παρουσίασης των έργων μεγάλων Ιταλών συνθετών, όπως ο Τζοακίνο Ροσίνι, ο Βιντσέντζο Μπελίνι, ο Γκαετάνο Ντονιτσέτι και ο Τζουζέπε Βέρντι.

Για τα επόμενα 20 χρόνια, βασική προτεραιότητα παρέμεινε ο εκσυγχρονισμός και η εσωτερική μεταρρύθμιση, η οποία στόχευε στην αλλαγή των κοινωνικών και οικονομικών θεσμών και δομών της χώρας σύμφωνα με το μοντέλο που υιοθετούσαν τότε τα ισχυρά δυτικά κράτη.

Λέγεται ότι ο αριθμός των πρακτόρων της «Γκεσταπό» εις το εξωτερικόν ανέρχεται εις 20.000. Τελευταίως εις Αμερικανός ρεπόρτερ εβεβαίου ότι ο αριθμός ούτος φθάνει τας 200.000. […]

«Είχα ζήσει μαζί με εκείνον και για εκείνον μια ζωή γεμάτη εναλλαγές και πάθος. Πούλησα το διαμέρισμά μου στο Παρίσι, σκόρπισα τα έπιπλα, τους πίνακες και τις λιθογραφίες, χάρισα τα περισσότερα βιβλία μου. Χρειάζονται τόσα πράγματα για να ζήσεις;»