Ιστορια

Η Σκάλα του Μιλάνου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ιταλική όπερα και την ευρωπαϊκή μουσική. Καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, υπήρξε η κυριότερη σκηνή παρουσίασης των έργων μεγάλων Ιταλών συνθετών, όπως ο Τζοακίνο Ροσίνι, ο Βιντσέντζο Μπελίνι, ο Γκαετάνο Ντονιτσέτι και ο Τζουζέπε Βέρντι.

Για τα επόμενα 20 χρόνια, βασική προτεραιότητα παρέμεινε ο εκσυγχρονισμός και η εσωτερική μεταρρύθμιση, η οποία στόχευε στην αλλαγή των κοινωνικών και οικονομικών θεσμών και δομών της χώρας σύμφωνα με το μοντέλο που υιοθετούσαν τότε τα ισχυρά δυτικά κράτη.

Λέγεται ότι ο αριθμός των πρακτόρων της «Γκεσταπό» εις το εξωτερικόν ανέρχεται εις 20.000. Τελευταίως εις Αμερικανός ρεπόρτερ εβεβαίου ότι ο αριθμός ούτος φθάνει τας 200.000. […]

«Είχα ζήσει μαζί με εκείνον και για εκείνον μια ζωή γεμάτη εναλλαγές και πάθος. Πούλησα το διαμέρισμά μου στο Παρίσι, σκόρπισα τα έπιπλα, τους πίνακες και τις λιθογραφίες, χάρισα τα περισσότερα βιβλία μου. Χρειάζονται τόσα πράγματα για να ζήσεις;»

Υστερα από παραίνεση της βρετανικής πλευράς, τα μέλη της Βαλκανικής Συνεννόησης (Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία, Τουρκία, Ρουμανία) και η Βουλγαρία υπέγραψαν μια συμφωνία στις 31 Ιουλίου 1938 στη Θεσσαλονίκη, η οποία ρύθμιζε το ζήτημα του επανεξοπλισμού της Βουλγαρίας.